Interview

ครอบครัวของฉัน คุณพ่อคุณแม่เป็นชาวเปอร์เซีย ท่านมีธุรกิจการค้าอัญมณี ฉันเกิดที่นครเตหะราน ประเทศอิหร่านจนอายุ 7 ขวบ ถึงย้ายไปที่ญี่ปุ่นอีกปี ก่อนจะมาอยู่ประเทศไทยเมื่ออายุได้ 8 ปี

ครอบครัวผมเป็นตระกูลโรงพิมพ์ ทำหนังสือพิมพ์ชาวไทย เรามีพี่น้อง 13 คน ผมเป็นคนที่ 6 กึ่งกลางพอดี ผู้ชายจะเรียนที่เซนต์คาเบรียล ส่วนผู้หญิงเรียนเซนต์ฟรังฯ

ผมเล่นดนตรีตั้งแต่สมัยประถม พอเข้ามัธยม ม.1 จนถึง ม.5 ก็เข้าไปอยู่วงโยธวาทิตของสามเสนวิทยาลัย ผมเล่นดนตรีตั้งแต่ประถม แล้วที่โรงเรียนสามเสน มีโครงการพิเศษสำหรับเด็กที่มีพื้นฐานทักษะ

สมัยเด็กผมอาศัยในย่านจัดสรรยาสูบ ซ.อุดมสุข หลังจากนั้นคุณลุงพาไปอยู่ที่ นครปฐม เรียนจนจบ ม.ศ.3 แล้วย้ายกลับ มาเรียนปทุมคงคา ม.ศ.4 – ม.ศ.5 ตอนนั้นไม่เคยคิดว่า

ไม่เคยคิดว่าชีวิตจะเดินทางมาถึงจุดนี้ จากเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยที่สุด เป็นลูกน้อง จนสามารถมีลูกน้องคุมกำลังหลายร้อยคน และเกษียณในตำแหน่ง สรรพสามิตภาค ดูแล ภาคเหนือเก้าจังหวัด

เวลามองคนอื่นที่ประสบความสำเร็จ ไม่ว่าทำธุรกิจหรืออะไรก็แล้วแต่ จะตั้งคำถามให้กับตัวเองว่า ทำไมเขาถึงเก่ง ทำไมเขาถึงรวย แล้วเราจะทำอย่างเขาได้บ้างหรือไม่

อยู่โรงเรียนชายล้วน (เซนต์ คาเบรียล) ทำให้ได้เล่นหลากหลาย นอกจากฟุตบอลก็มีกรีฑาที่เล่นได้ค่อนข้างดี สมัยเรียน ผมเป็นนักกีฬาที่มีผลการเรียนดี อยู่ในห้องเรียนดีมาตลอด

ตั้งแต่เด็ก ๆ คุณพ่อ (วิรุฬ เตชะไพบูลย์) พาไปสนามกอล์ฟ จำได้แม่นว่าเป็นที่ นวธานี เพราะใกล้บ้าน ตอนคุณพ่อออกรอบ เราก็ถือเหล็กเหวี่ยงเล่นตามพ่อไปเล่นในสนาม

ช่วงอายุยี่สิบต้น ๆ ผมได้เริ่มเล่นกอล์ฟกอล์ฟ เพราะเพื่อน ๆ ที่เป็นเซลส์ขายเครื่องมือแพทย์ ต้องไปเจอลูกค้าซึ่งตีกอล์ฟกันทั้งนั้น เขาก็ชวนผมไปเริ่มกอล์ฟด้วยกัน แต่คนตั้งใจไปเรียนกลับตีไม่ได้

สมัยก่อน เด็กเรียนเก่ง จะมีทางเลือก ไม่เป็นหมอ ก็เป็นวิศวะ โดยคาแรกเตอร์แล้ว อยากเป็นวิศวะมากกว่า แต่พอสอบติดหมอ แล้วคนที่บ้านเห็นว่าเป็นผู้หญิง ก็เชียร์ให้เรียนหมอ