Interview

เกิดและโตย่าน ปู่เจ้าฯ เป็นโซนอุตสาหกรรม มีโรงงานเยอะมาก ตอนเด็กอาศัยอยู่กระท่อมไม้ไผ่ พูดง่าย ๆ เลยว่า ‘จน’ ค่ะ (หัวเราะ) แม่เล่าให้ฟังว่า เราเป็นเด็กงอแง พูดไม่ค่อยจะรู้เรื่อง

ผมเรียนจบมัธยมต้นจากบางปะกง และเข้ามาเรียนมัธยมปลาย ที่กรุงเทพฯ สมัยนั้นผมไม่มีข้อมูลเลยว่าควรจะเรียนที่ไหน บังเอิญได้รู้จักโรงเรียนอำนวยศิลป์ จากญาติ ๆ

เกิดและเรียนที่ กุมภวาปี อุดรธานี จนถึง มศ. 3 ด้วยความชอบเล่นฟุตบอลเป็นชีวิตจิตใจ กระทั่ง อ.ประจญ กิ่งมิ่งแฮ เพื่อนพี่ชายของผม เรียนจบจากโรงเรียนการพลศึกษา แล้วมาสอนที่นั่น

เริ่มว่ายน้ำมาตั้งแต่ 5 ขวบ สาเหตุหลักที่พ่ออยากให้เล่นกีฬาคือ เป็นโรคหอบหืด ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง พยายามผลักดัน อยากให้เป็นนักกีฬาอะไรสักอย่าง แล้วในมุมมองของพ่อ คงอยากให้ลูกห่างไกลจากยาเสพติด

หลังจากคุณพ่อจากไป คุณแม่เลือกที่จะขายขนมกุยช่าย หาเลี้ยงลูกเพียงลำพัง โดยไม่มีใครเข้ามาในชีวิตอีกเลย ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นแม่อายุยังไม่มาก และใช้วิธีเลี้ยงลูกด้วยการสอนให้เป็นคนดี

คุณพ่อเป็นครู คุณแม่เป็นแม่บ้าน สมัยก่อนยังไม่มีชั้นอนุบาล เพื่อน ๆ จะเข้าเรียนกันตอน 7 ขวบ แต่เราเริ่มเรียนตั้งแต่ก่อนเกณฑ์ อายุแค่ 6 ขวบ ที่โรงเรียนวัดหนองสองห้อง

คุณพ่อเป็นครู คุณแม่เป็นแม่บ้าน อยู่จังหวัดเพชรบุรี เราอยู่บ้านนอกแต่เข้าไปเรียน ม.7 ในเมือง ผลการเรียนดี ได้ที่หนึ่งประจำอำเภอ เรียนไปเรื่อย ๆ ชอบเล่นกีฬาบาสเกตบอล ก็เล่น แข่งขันไปเรื่อย ๆ