Interview

ถ้าคุณพร้อมจะเสีย คุณจะสนุก ไม่มีอะไรจะต้องกังวล แล้วผลลัพธ์อาจออกมาดีก็ได้, แต่ถ้าคุณจ้องแต่จะเอากำไร คุณจะทุกข์ เพราะมีแต่ความวิตกกังวล

เป็นคนราชบุรีที่แท้จริง บ้านเกิดอยู่บ่อกระดาน อ.ปากท่อ แต่แทบไม่มีโอกาสทางการศึกษาเลย (หัวเราะ) จบ ป.4 ช่วยพ่อแม่ ทำไร่ทำนา ทำมาหากิน ทางบ้านไม่สนใจให้เรียนต่อ

ผมเป็นคนหนองคาย ตั้งแต่กำเนิดเลยครับ อยู่ตั้งแต่ก่อนที่จะมีสะพานมิตรภาพ ไทย – ลาว บริเวณที่ผมอาศัยอยู่ ถือว่าเป็นชานเมือง เป็นทุ่งนา ไม่เคยคิดว่าจะมีสะพานตรงนี้ด้วย

เป็นเด็กสายวิทย์ เรียนหนังสือได้ค่อนข้างดี เพราะมีความรู้สึกว่า อยากเก่ง คุณพ่อส่งไปเรียนแล้วก็อยากเรียนให้ดี แต่มีดื้อบ้างซนบ้างตามวัย ตอนจบจากศรีวิกรณ์ใหม่ ๆ

เป็นลูกคนเดียวในบ้าน พ่อแม่ไปไหน กระเตงไปด้วย คุณพ่อดุมาก ส่วนคุณแม่จะอ่อนโยนมาก เป็นขั้วบวกขั้วลบให้กับเราอย่างดี (หัวเราะ) คุณพ่อ เล่นกอล์ฟก่อน ที่จังหวัดระยอง

โดยสายเลือดผมก็คือคนอีสาน เพราะเกิดและโต ที่ อำนาจเจริญ แต่มาเติบโตที่หนองคาย เรียนที่ขอนแก่น ก่อนเข้ามากรุงเทพฯ ครอบครัวของผมเป็นร้านขายอาหาร

ผมเกิดและโต ที่ กรุงเทพฯ แต่ทุกวันต้องไปเรียนที่ อัสสัมชัญ บางรัก ซึ่งไกลมาก ใช้เวลาการเดินทางราวสองชั่วโมง ไปกลับทุกวัน เดินทางพร้อมกับญาติ ๆ

คุณพ่อเป็นข้าราชการกระทรวงมหาดไทย ทำงานสายบริหาร ท่านเป็นคนกว้างขวาง มีคนรู้จักเยอะแยะมากมาย ส่วนคุณแม่เป็นอาจารย์หมอ สอนที่มหาวิทยาลัย

เกิดและโตที่อำเภอดำเนินสะดวก เรียนอยู่จนถึง ม.6 ก็เอ็นทรานส์ ติดที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ บังเอิญว่ามีญาติอยู่ที่ สงขลา คิดว่าถ้าเรียนอยู่ที่นั่น

พูดถึงเรื่องกอล์ฟ ถือว่าเป็นสิ่งที่สามารถนำไปคิดต่อได้ว่า เวลาเราต่อสู้กับปัญหา ก็เหมือนกับตีกอล์ฟ แต่ละสนามมีการออกแบบที่แตกต่างกันออกไป

ผมเป็นเด็กลพบุรี ตระกูลผมสายทหารทั้งนั้นเลย (หัวเราะ) พ่อพยายามปลูกฝังให้เป็นทหาร พาไปอยู่ประจวบฯ กับลุง ซึ่งเป็นผู้พัน อยากให้ไปสอบเข้านักเรียนเตรียมทหาร

เป็นการสร้างค่านิยมร่วมให้กับองค์กรได้เป็นอย่างดี ทุกคนมาทำงานแล้วมีความสุข คนมีความสุข พูดคุยกันแล้วจะเข้าใจกันดีขึ้น การสื่อสารระหว่างผู้คนในองค์กร

ผมเกิดที่ จ.นครศรีธรรมราช อ.ฉวาง สมัยก่อนนั้นนับว่ายังเป็นชนบทมาก ยังมีเสือ มีช้าง มาให้เห็นเป็นเพื่อนอยู่บ่อย ๆ (หัวเราะ) ครอบครัวผมเป็นชาวนา ชาวสวน