เขียน..เมื่อมีลมหายใจ

องค์พระพิฆเนศเทพแห่งความรู้ทั้งมวล และทรงขจัดอุปสรรคต่างๆ ประทานความสำเร็จ สัมฤทธิ์ผล โดยพระหัตถ์ซ้ายบนทรงถือหอยสังข์ ประทานพรพาดผ่านเส้นวาสนา ด้วยพระเมตตาโดยฝีมือการปั้นของ

เข้าเหมันตฤดูอย่างเป็นทางการ ฝนกระหน่ำ ฟ้าคะนอง กึกก้องทั่วปฐพี ปานฉะนี้น้ำคงเปี่ยมล้นสระบัวในวัดใหญ่คลายคีรี ฉันยังคงมีหน้าที่ที่ทำมากมายแต่ฉันไม่เคยลืมเธอแม้แต่วินาทีเดียว

ท่ามกลางความแปรเปลี่ยนของดินฟ้าอากาศ กอรปกับความเปลี่ยนแปลงอะไรต่อมิอะไรหลายอย่างบนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นโรคภัยไข้เจ็บที่เข้ามาเบียดเบียนมนุษย์

ก่อนการเดินทางไปต่างประเทศในยุคที่มีการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างบนโลกใบนี้ เนื่องจากสถานการณ์โควิด-19 ไม่ง่ายเลยทีเดียวเพราะต้องเตรียมความพร้อมเรื่องเอกสารหลายๆอย่าง

เธอส่งสัญญาณมาเตือนฉันให้ทำหน้าที่ตามสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ…กำไลเชือกปอผูกข้อมือเป็นโบสวย รายล้อมด้วยเมล็ดข้าวเปลือก…มันคือเมล็ดพันธุ์ของความรัก ความเมตตา

ฉันมีแรงบันดาลใจได้ในทุกๆ วัน กับการปฏิบัติธรรมเดินทางสายบุญ ตราบที่ลมหายใจของฉันยังมีอยู่ ด้วยการตั้งจิตมั่นอยู่เสมอว่า…ความปรารถนาใดๆ ที่เป็นกุศล

เมื่อกว่า 10 ปี ก่อนจะมาทำหน้าที่ที่หนองคาย ท่าหายโศกชื่อนี้ ..ฉันไม่เคยคุ้นเคยไม่เคยรู้จัก แต่ด้วยเหตุปัจจัยหลายอย่างที่เกี่ยวโยงบุญกรรมที่ร่วมทำกันมาไม่รู้แต่ชาติปางไหน

ฉันย้อนกลับมาพัทยาอีกครั้ง พร้อมกับสไบสีทอง 4 ผืน ทั้งที่จริงๆ แล้วสไบสีทองใช้แค่เพียง 3 ผืน ก่อนออกเดินทางกับน้องสาวคนสนิทที่มาด้วยครั้งก่อน..ฉันยังคงมีคำถามในใจ

ไม่มีอะไรเป็นการบังเอิญแน่นอน นอกจากธรรมะจัดสรร วันนี้เป็นวันคล้ายวันปราบดาภิเษก สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช กษัตริย์ผู้กอบกู้เอกราชชาติไทยกลับคืนมาจากพม่า

ความรักของเธอ ถักทอด้วยสายใยของความเมตตามันทำให้ฉันกระจ่างชัด ในเวลานี้เธอเติมเต็มบุญของเธอด้วยตัวเธอเองด้วยการปฏิบัติบูชาจนเธองดงาม ฉันจำเธอแทบไม่ได้

ฉันรู้ว่า…เธอเดินทางมาไกลโพ้น ไกลเกินกว่ามนุษย์ทั้งหลายอย่างเราๆ จะทำได้เพราะมันต้องเผชิญกับอุปสรรคนานัปการ เหนื่อยล้า…แต่เธอกับไม่เคยท้อแท้…เธอหาญกล้ามาก

พลังแห่งความรักอันยิ่งใหญ่ของเธอ…  จับมือให้ฉันเขียนถ่ายทอดเรื่องราวของเธอออกมาเป็นตัวอักษร… หญิงสาวผมยาว ตากลมโต ห่อหุ้มร่างกายด้วยชุดขาวบริสุทธิ์คล้ายชุดส่าหรี

ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนเลยว่า ผู้เขียนมิใช่นักประพันธ์ หากแต่เป็นคนธรรมดาที่เข้ามาศึกษาธรรมะ ปฏิบัติธรรม เป็นเวลา 20 ปี …จดปากกาขึ้นอีกครั้งเมื่อได้สัมผัสกับดินแดนอัศจรรย์ริมสระบัว