หน้าที่

เขียน…เมื่อมีลมหายใจ
หน้าที่

เข้าเหมันตฤดูอย่างเป็นทางการ ฝนกระหน่ำ ฟ้าคะนอง กึกก้องทั่วปฐพี ปานฉะนี้น้ำคงเปี่ยมล้นสระบัวในวัดใหญ่คลายคีรี ฉันยังคงมีหน้าที่ที่ทำมากมายแต่ฉันไม่เคยลืมเธอแม้แต่วินาทีเดียว บุญกุศลผลบุญที่ฉันสั่งสมมาตั้งแต่อดีตชาติถึงชาติภพปัจจุบันฉันอธิษฐานให้เธอรับได้บุญรับกุศลเท่าๆ กับฉันในทุกๆ บุญที่ฉันทำ ฉันศรัทธาในความรักของเธอ ที่เธอสามารถมีความรักที่ปราศจากเงื่อนไขได้แล้วอย่างเต็มหัวใจ ในเวลานี้ เธอพึงอยู่กับการปฏิบัติธรรมมีความสุขกับการสวดมนต์ภาวนา มีความสุขกับการร้องเพลง…มีความสุขกับธรรมชาติที่รายล้อมสระบัว ค้นพบสัจธรรมด้วยตัวเธอเอง พบกับความรักความเมตตาที่แท้จริงในวัดใหญ่คลายคีรีแห่งนี้ เ ธอจะไม่ไปไหนและไม่รอคอยเขาอีกแล้วเธอบอกกับฉันเช่นนั้นกับการมุ่งมั่นเพียรปฏิบัติธรรมเพื่อก้าวสู่การหลุดพ้นเปลี่ยนภพภูมิด้วยตัวเอง เธอเข้าใจแจ่มชัดว่าทุกอย่างเป็นปัจจัตตัง ไม่มีใครช่วยเธอได้นอกจากตัวเธอเอง แต่ยังไงเสีย ฉันก็ยังคงจับมือเธอไว้ตามสัญญาและกระชับแน่นยิ่งขึ้น เพื่อถ่ายทอดบุญกุศลที่ฉันได้ทำอย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นต้นบุญจนถึงยอดทองคำองค์มหาเจดีย์พุทธคยาจำลอง, ศาลาปฏิบัติธรรมสุนันทาลัย และวัดใหญ่คลายคีรี ฯลฯ ถ่ายทอด ความรัก ความเมตตา ความอาทร ความปรารถนาดีให้กับเธอทุกลมหายใจ อีกไม่นานฉันคงได้มานั่งทำวัตรเช้า-เย็น สวดมนต์ นั่งสมาธิโดยมีเธอนั่งอยู่เคียงข้างบนศาลาบัวพ้นน้ำ ในวัดใหญ่คลายคีรี เมื่อฉันทำหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต เพื่อชาติ ศาสนาและพระมหากษัตริย์ ได้สำเร็จสัมฤทธิ์ผลจนครบสมบูรณ์ เมื่อถึงเวลานั้นฉันคงเปี่ยมสุขอย่างที่สุด อานิสงส์ในการทำหน้าที่ในครั้งนี้ฉันหวังว่าเธอจะได้เปลี่ยนภพภูมิด้วยตัวเธอเอง และฉันขอให้สรรพชีวิตทั้งหลายจงปลอดภัยจากทุกข์ทางกายและทุกข์ทางใจด้วยเทอญ

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้กล่าวไว้ว่า
ความรักที่ประกอบด้วยเมตตา
หนาแน่นยิ่งกว่าน้ำ
เจิดจ้ายิ่งกว่าแสงตะวัน
มันเกิดขึ้นที่แผ่นของดวงตา
ทำให้หัวใจอิ่มเอม

สุชาภา ผลชีวิน