Interview

ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ที่สามารถเดินทางมาจนถึงจุดนี้ได้ เพราะพื้นฐานชีวิตมาจากครอบครัวไม่ได้ร่ำรวยอะไร คุณพ่อ คุณแม่ ทำงานอยู่ในโรงพยาบาลนครนายก

ครอบครัวของเราเป็นชนชั้นกลาง ผมโตที่ย่านพระโขนง คุณพ่อทำงานโรงงานยาสูบ คุณแม่ทำงานบัญชี ไม่ลำบากแต่ก็ไม่รวย พ่อแม่ บอกไว้เลยว่า ไม่มีมรดกอะไรให้นะ เรียนจบก็คือจบ

ผมเรียนที่ มงฟอร์ตวิทยาลัย เชียงใหม่ ตั้งแต่ ป.1 เป็นนักดนตรี เป็นนักกีฬา เป็นนักวิ่ง สมัยเด็ก ๆ ผมเล่นฟุตบอล เล่นกันระดับเป็นตัวแทนหมู่บ้าน ไปแข่งที่จังหวัด

ตอนคุณแม่คลอดผม ท่านเห็นคุณยาย ที่เสียไปแล้ว เดินเข้ามาบอกว่า ‘เลี้ยงให้ดีนะ ไอ้หนูนี่เป็นได้สองอย่าง ถ้าไปทางไม่ดี ก็เป็นมหาโจร แต่ถ้าไปทางดี จะดีมาก ๆ ให้เลือกเอา’

ผมเป็นเด็กนักเรียนระดับกลาง ๆ ที่ไม่อยู่หน้าห้องหรือหลังห้อง เพื่อนไม่ค่อยรู้จัก เพราะเป็นคนเงียบ ๆ ค่อนข้างเรียบร้อย แต่ดื้อใน เกิดที่พังงา แต่ย้ายตามพ่อแม่มาเรียนหนังสือที่ศรียาภัย จ.ชุมพร

ตอนผมเป็นเด็ก บ้านอยู่ใกล้กับค่าย‘สิงห์เชื้อเพลิง’แถวคลองเตย น้าชายจากนครสวรรค์มาเรียนหนังสือ อยู่บ้านผม เขาเริ่มเป็นหนุ่ม ต่อยมวยหาเงินเรียนหนังสือ

สมัยก่อน คุณพ่อผมทำงานอยู่กับ จัสแมก (คณะที่ปรึกษาทางการทหารสหรัฐฯ ประจำประเทศไทย) ท่านมีความรู้ทางด้านระบบไฟฟ้า จึงทำงานรับเหมางานระบบไฟฟ้าควบคู่มาด้วย

วิถีการใช้ชีวิตก็ค่อนข้างจะแย่หน่อย เพราะทำงานกันดึกดื่น เพื่อนบางคนก็ดื่ม เรื่องกีฬาก็เล่นน้อยลง ความฟิตเริ่มจะสู้น้อง ๆ ไม่ได้ ก็เริ่มมองหากีฬาอื่นมาเล่นกัน