Interview

ผมลงเรียนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้แค่เทอมเดียว คุณแม่ดูแล้วว่าอย่างนี้คงยากที่จะเรียนจบ เลยให้ไปทำงาน ขับรถส่งของ ทำได้อยู่พักก็หยุด แล้วเข้ามหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม

คุณพ่อคุณแม่ชอบช่วยเหลือคน ผมจึงถูกปลูกฝังให้ช่วยเหลือคนอื่นไปด้วย จนบางครั้งถ้ามีใครต้องการความช่วยเหลือ แล้วช่วยไม่ได้ จะรู้สึกอึดอัด ทุกปีผมจะได้เที่ยวไปกับคณะกฐิน

ผมมีพี่น้องเยอะ เป็นลูกผู้ชายคนโตด้วย ตอนเด็กก็ไม่เข้าใจว่า เพื่อนๆ ที่เป็นลูกของคนทำงานประจำ ลูกข้าราชการ เขาไม่ต้องช่วยพ่อแม่ทำงานอะไร บ้านเราทำธุรกิจค้าขาย

เมื่อเด็กๆ ผมไม่ค่อยชอบเข้าสังคมมากนัก แต่เมื่อใกล้เรียนจบมัธยมกลับพบปัญหาว่า เมื่อครอบครัวของพรรคพวก เพื่อนฝูง พ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย จากไป เราก็ต้องไปช่วยงานประจำ

ผมชอบวาดรูป ชอบออกแบบ เคยสอบติดเพาะช่างภาคบ่าย แต่ไม่มีทุน เลยไม่ได้เรียน ผมไม่ถนัดคำนวณ ไม่ถนัดภาษา ก็คิดว่า นิติศาสตร์ น่าจะเหมาะกับเรา

ผมเติบโตขึ้นมากับญาติๆ ของทางคุณพ่อซึ่งท่านจากไปด้วยโรคหัวใจตั้งแต่ผมยังไม่เกิด อาศัยอยู่แถวราชบูรณะ เมื่อยังเล็กๆ สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง เป็นภูมิแพ้ จนญาติๆ รู้สึกเป็นกังวล