Interview

เกิดในยุคเก่าเหนื่อยมาก ช่วงปิดเทอม ตื่นตี 5 แบกคันไถ จูงวัวไปไถนา ทำงานตั้งแต่เช้า พอสาย ๆ แม่ถึงเอาข้าวไปส่ง เลิกงานหลังเที่ยง พาวัวไปอาบน้ำ กินหญ้า ไม่เคยขี่หลังวัวเลย เพราะสงสารที่ทำงานหนักมาทั้งวัน

ผมเกิดมาในครอบครัวใหญ่ เป็นลูกคนสุดท้อง คุณพ่อทำธุรกิจเกี่ยวกับส่งอาหารสด ให้กับเรือนจำทั่วประเทศ ไม่ได้ร่ำรวยมาก แต่ก็ไม่ลำบาก ถูกเลี้ยงดูมาค่อนข้างตามใจ

ผมโตมาแถวหอสมุดแห่งชาติ ท่าวาสุกรี แล้วย้ายมาอยู่แถวเมืองนนท์ คุณพ่อเป็นทหาร ต้องย้ายไปเรื่อย ๆ ตอนแรกคิดจะเป็นทหาร แต่พอเรียนมหาวิทยาลัย แล้วรู้สึกว่า

ชีวิตผมเริ่มเล่นกีฬาตั้งแต่เด็ก สมัยเรียนหนังสือที่ปราจีนบุรี เริ่มเล่นบาสฯ ก่อน พอเล่นไปได้สักปี เห็นไม้เทนนิสของคุณพ่อ ตอนนั้นอายุราว 13 ปี ก็หยิบไม้ของคุณพ่อไปน็อคบอร์ดเล่นแล้ว

คุณพ่อคุณแม่เป็นครู แต่เมื่อเด็ก ๆ ผมโดนรถชนที่ปราจีนฯ จนขาหัก หัวแตก คุณพ่อจึงได้พาไปเลี้ยงที่ลพบุรี จำความได้ตั้งแต่อนุบาล โตขึ้นก็เรียนที่บ้านหนองเมือง อ.บ้านหมี่ จ.ลพบุรี

เมื่อตอนอยู่ ม.ปลาย ผมไปดูละครเวทีของพี่ ๆ ที่มหาวิทยาลัยขอนแก่นเป็นครั้งแรก จนเกิดความประทับใจ เมื่อได้เข้ามาเรียนใน คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร พอรู้ว่ามีละครเวที ก็ไปดู

คุณพ่อกับคุณแม่เล่นกอล์ฟมาก่อนตั้งแต่ยังไม่มีผมกับพี่ชาย ถ้วยรางวัลเต็มบ้าน คุณพ่อเป็นประธานชมรมกอล์ฟแพทย์จุฬาฯ จัดกิจกรรมทางด้านกอล์ฟ คุณแม่ก็เข้ามาช่วย เมื่อผมอายุได้ราว 5-6 ขวบ