คอลัมน์ในอดีต

แพเริ่มอุ้ยอ้ายเต็มที่ พบเตรียมพร้อมสำหรับยายปลื้มหมอตำแยที่อยู่ข้ามคลองใช้เวลาไม่ นานก็จะพายเรือถึงบ้านของยายปลื้ม  ค่ำคืนนี้พระจันทร์ใกล้จะเต็มดวงแล้ว

ตะวันคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ พบสาละวนอยู่กับการตระเตรียมอาหารการกินอยู่ในครัวใต้เรือนไทย ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินเย็นนี้

โลกเรายังคงตกอยู่ในภาวะ Covid-19 ระบาดฆ่าชีวิตมนุษย์ และทำลายเศรษฐกิจของทุกประเทศ ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม การดำรงชีพของมนุษย์แทบทุกกรณี

กาลเวลาผ่านไป ท้องของแพก็เริ่มใหญ่ขึ้น พบได้เจ้าแก้วเด็กข้างหมู่บ้านมาคอยเป็นเพื่อนดูแลช่วยแพเวลาพบต้องออกไปส่งดอกบัวที่ตลาด  แพไม่ค่อยเต็มใจนัก  เพราะมันทำให้สิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ

เผลอๆ เข้า 7-8 เดือน แล้วนะครับ… ที่เราและเพื่อนร่วมโลก เผชิญกับโรคระบาด Covid-19 มา ตายนับแสนคน เจ็บ 10 กว่าล้านคน สภาพการดำรงอยู่ของมนุษย์ เปลี่ยนไปหมด

เมื่อคำอธิษฐานของทั้งสองต้องกัน และเชื่อมั่นในฝันอันเป็นจริง วันรุ่งขึ้นแพเอ่ยชวน “พบวันนี้เราลองเปิดหีบไม้แกะสลักของยายดีไหม  เหมือนยายอยากบอกอะไรกับเรา เรื่องสร้อยพญานาคเส้นที่สวมให้แพในนิมิตฝัน”

หลังจากแพและพบกินข้าวกินปลาอาหารกันเสร็จสรรพ พบเอามะยมที่ยายปลื้มหมอตำแยยื่นให้แพ แพถึงกับตาโตหยิบเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย แถมเปรยออกมา

วันที่ 23 กรกฎาคม 2020 ถ้าไม่มี Covid-19 …โตเกียว โอลิมปิก ก็คงเริ่มไปแล้ว แต่นั้นแหละ… ชีวิตของชาวโลกย่อมสำคัญกว่า โตเกียวโอลิมปิก เลื่อนไปอีก 1 ปีเต็มๆ …ปลายกรกฎาคม 2021 

ริมโขงเช้าวันนี้ดูสงบนิ่ง เรือหางยาวที่เคยวิ่งไปมาแทบไม่มีให้เห็นเลยสักลำ บรรยากาศดูเงียบเหงา…แพนั่งทอดสายตาไปยังลำน้ำโขง หวนคิดถึงภาพของตัวเอง

หลังจากที่พบและแพใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมา และยังคงเก็บดอกบัวเหมือนเมื่อยามเป็นเด็ก แต่ในครั้งนี้ดอกบัวหลวงนี่แหละทำให้เขาทั้งสองมี สัมมาอาชีพ

กาลเวลาผ่านไปทั้งพบและแพยังคงแวะเวียนมาดูแลบ้านเรือนไทยของยายพริ้มอย่างสม่ำเสมอตามที่เคยรับปากกับยายพริ้มไว้ ด้วยสายใยของความรักความผูกพันของคนทั้งสอง

รัฐบาลผ่อนคลายมาตรการปฏิบัติตนป้องกัน covid 19 ระยะที่ 5 เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม จนขณะที่ผมเขียนคอลัมน์นี้วันที่ 10 กรกฎาคม