คุยกับ ดร.อมร

วันนี้ผมอยากจะมาคุยเรื่องพ่อแม่นักกีฬาจะสำเร็จเป็นนักกีฬาที่ดีได้นั้นไม่ได้มาจากโค้ช โรงเรียนหรือตัวของนักกีฬาเองแต่เริ่มมาจากภายในครอบครัว

มีคนเคยถามผมว่า ภาษารักของผมคืออะไร? ผมตอบเสมอว่า คือการให้ ให้ในทุกสิ่งทุกอย่าง เช่น ให้ความรัก ให้ความห่วงใย ความเสียสละ ให้เวลา ให้ความสม่ำเสมอ

การสื่อสารเป็นสิ่งที่สำคัญเพราะเราต้องใช้ในชีวิตประจำวัน  แล้วเราจะสื่อสารหรือพูดคุยอย่างไรที่จะให้ลูกหรือคนอื่นยอมทำตาม แน่นอนครับมันคงจะยากน่าดูนะครับ

ผมได้มีโอกาสคุยกับแม่นิด อดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับลูกสาวของผม  ผมถามแม่นิตว่า “ลูกๆ เป็นไงบ้างไม่ได้เจอกันพักใหญ่แล้ว” แม่นิตก็เริ่มคุยเกี่ยวกับลูกชายที่ชื่อปั๊งให้ฟังว่า 

สวัสดีครับเจอกันอีกครั้งนะครับ ต้องยินดีและดีใจกับพี่น้องชาวไทยที่ยอดผู้ติดเชื้อโควิท19 ลดลงเหลือหลักหน่วยแล้วนะครับและจำนวนที่รักษาหายก็ดีขึ้นมาก

สวัสดีปีใหม่ไทยกันนะครับ ปีนี้อาจนะแตกต่างทุกปีที่ต้องฉลองกันอยู่แต่ในบ้านเพราะพิษโควิท19 แต่ก็มองในด้านบวกก็ทำให้เรามีเวลามากขึ้นนะครับ

เจอกันอีกครั้งในช่วงที่สถานการณ์บ้านเมืองน่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง​กับการระบาดของไวรัสโควิด19 ​สำหรับผมเหตุการณ์น้ำท่วมเมื่อปี 54 ครั้งนั้นว่าหนักสุดๆ แล้ว แต่ครั้งนี้หนักกว่า

วันนี้ผมอยากจะมาคุยเรื่องทำไมเด็กในยุคทศวรรษที่ 21 ควรเล่นกีฬา ? แต่ก่อนอื่นอยากจะแชร์ประสบการณ์ในชีวิตของผมสักหน่อย

เคยได้ยินประโยคที่ว่า เด็กคือผ้าขาว หรือไม่? หากเด็กคือผ้าขาวจริงๆ นั่นหมายความว่า พี่น้องกัน อยู่บ้านเดียว ถูกเลี้ยงดูมาเหมือนกัน ก็ต้องได้ออกมาเหมือนกัน ใช่หรือไม่?

ในฐานะพ่อแม่ คงปฏิเสธไม่ได้ว่าา พ่อแม่ต่างรักและหวังดีกับลูก อยากเห็นลูกมีความสุขมีอนาคตที่ดี และอนาคตคนลูกจะเป็นอย่างไรนั้น ก็ขึ้นอยู่กับการเลี้ยงดูของพ่อแม่