เมตตา 3

ราชาวดี ยายจ๋า วันนี้วันพระทำไมหลวงตาไม่เห็นมาบิณฑบาต มีแต่พระองค์อื่นๆ ล่ะจ๊ะยาย
ยายเอม นั่นนะซิ  งั้นเราเตรียมอาหารเพลไปถวายพระคุณเจ้ากัน หรืออาจจะเจ็บป่วยเดี๋ยวยายเตรียมยาที่เราซื้อมาจากฝั่งกระโน้นติดไปด้วย
ราชาวดี ดีใจจัง…(ราชาวดีเดินเข้ามาโอบหลังยายเอมด้วยประจบเพราะดีใจจะได้เข้าป่า)
ยายเอม ไปๆ ยายชักเป็นห่วงพระคุณเจ้าแล้ว
ราชาวดี จ๊ะยาย เดี๋ยววดีจะรีบเตรียมข้าวของ อาหารเพลเอาง่ายๆ วดีไปเก็บผักบุ้งข้างรั้วมาผัด และทำอะไรอีกสักอย่าง ส่วนขนมยายว่าทำอะไรดีจ๊ะยาย?
ยายเอม เอาผลไม้ไปดีกว่า แตงโมที่ปลูกไว้น่าจะสุกพอดี เดี๋ยวยายไปดูเอง
ราชาวดี ดีเลยจ๊ะยาย จะได้ไม่เสียเวลา

ราชาวดีรู้สึกใจอิ่มเอมขึ้นมาทันทีที่จะได้กลับไปยังถิ่นที่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมจึงอยากเข้าป่าไปแทบทุกครั้งที่หลับตา ราชาวดีไม่ลืมที่จะเก็บดอกมะลิข้างรั้วเพื่อเอาไปลอยน้ำให้หลวงตาดื่ม  เวลาไม่นานนักสองยายหลานก็เตรียมของเสร็จสรรพพร้อมออกเดินทาง

ยายเอม ไปกันเถอะวดี จะได้ไม่รีบร้อนมากค่อยๆเดินกันไปเรื่อยๆ
ราชาวดี จ๊ะยายวดีพร้อมแล้ว

ระหว่างทางที่เดิน ราชาวดีมองเห็นเหล่าผีเสื้อสีสวยบินว่อนเป็นกลุ่มๆ เธอเผยอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ยายๆดูนั่น ทำไมช่างสวยงามเสียเหลือเกิน ผีเสื้อหลากสี งดงามปานสวรรค์เลย ดอกไม้ที่พวกผีเสื้อกำลังตอมว่อนอยู่ เขาเรียกดอกอะไรจ๊ะยาย?
ยายเอม ดอกแก้วลูก
ราชาวดี สวยจะยาย หอมด้วยนะจ๊ะยาย
ยายเอม ดอกไม้ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ สวยงามเสมอล่ะลูก
ราชาวดี ยายจ๋า หลวงตาเป็นอะไรรึเปล่า? แล้วเราไม่ได้จุดธูปอย่างที่หลวงตาบอกเอาไว้ หลวงตาจะว่าไหม? คำถามราชาวดีมากมายจนยายอดหัวเราะไม่ได้
ยายเอม วดีถามยายซะมากมาย ก็มาด้วยกันยายตอบหนูไม่ได้สักข้อ เดี๋ยวก็รู้เอง แต่พระคุณเจ้าบอกแล้วว่าไปไหนไม่ไกลหรอก นอกจากออกไปเก็บผลไม้เพื่อมาฉัน ยังนั้นก็อย่าช้ามัวชมธรรมชาติรีบเดินกันเถอะจะได้ทันพระคุณเจ้า ท่านคงไม่ทราบว่าเรามาดอกเพราะไม่ได้จุดธูปบอก
ราชาวดี จ๊ะยาย…

ในใจของราชาวดีอดคิดไม่ได้ว่าถ้าไม่เจอหลวงตาจะทำยังไง? เพราะมีคำถามอยากถามหลวงตาอีกมากมาย คิดอะไรเพลินๆอยู่

ยายเอม เสียงยายเอมก็ดังขึ้น นั่นไงเห็นกลดที่พักพระคุณเจ้าแล้ว
ราชาวดี จริงๆ ด้วย ขอให้หลวงตาอยู่ด้วยเถิด สาธุ สาธุ

กลิ่นราชาวดีส่งกลิ่นหอมมาตามลมหอมอ่อนโยนในเวลานี้ ราชาวดีสูดเข้าปอดอย่างอิ่มเอมหัวใจ ยายจ๋าวดีขออนุญาตไปป่าเก็บดอกราชาวดีถวายหลวงตาก่อนนะยาย
ยายเอม เห็นหลานสาวมีความสุขก็พลอยสุขใจไปด้วย ได้ซิลูกงั้นยายไปที่กลดพระคุณเจ้าก่อนนะ

ราชาวดี กำลังเพลิดเพลินกับการเก็บดอกราชาวดี และยังฮัมเพลง….ด้วยความอิ่มเอมหัวใจอย่างเป็นที่สุด หลวงตาๆ หลวงตาจริงๆด้วย

พระนิรันตระ ซึ่งหลับตากรรมฐานอยู่ใต้ต้นราชาวดีต้นใหญ่ ต้องค่อยๆลืมตาขึ้น เพราะเสียงของเจ้าสาวน้อยราชาวดี

ราชาวดี ขอโทษเจ้าค่ะหลวงตา ที่เสียงของวดีทำให้หลวงตาต้อง…..ขอโทษ ขอโทษเจ้าค่ะ วดีไม่ตั้งใจแต่ดีใจเจ้าค่ะ
พระนิรันตระ ไม่เป็นไรหรอกโยม อาตมากำลังจะถอนสมาธิพอดี ใกล้จะเพลแล้ว
ราชาวดี ดีใจจังที่หลวงตาอยู่ วดีกลัวหลวงตาไม่อยู่ ไม่ได้จุดธูปบอกหลวงตา ยายอยู่ที่กลด วดีกำลังจะเก็บดอกไม้ไปถวายหลวงตาอยู่พอดี โห…หลวงตานั่งสมาธิตรงนี้ วดีอยากนั่งสมาธิเป็นอย่างหลวงตา คงมีความสุขดีนะเจ้าค่ะ
พระนิรันตระ ไม่ยากหรอกโยมไว้อาตมาจะสอนให้ งั้นอาตมาจะไปที่กลดก่อนล่ะกัน ระวังงูเงี้ยวด้วยล่ะโยม
ราชาวดี มีด้วยเหรอหลวงตา? (เบิกตากว้าง)
พระนิรันตระ เปล่าหรอกโยม เตือนไว้ให้ระวังเท่านั้น ต้องไม่ประมาท
ราชาวดี ขอบคุณเจ้าค่ะ

พระนิรันตระเดินจากไป ราชาวดียังคงเพลิดเพลินอยู่กับกลิ่นหอมชื่นใจของเจ้าดอกราชาวดี…เจ้านางจันทร์ฉาย เด็กน้อยหัวจุกสองคนทั้งชายหญิง เสียงยังก้องอยู่ในโสตของราชาวดี……ภาพซ้ำไปซ้ำมาอย่างทุกครั้ง ราชาวดีนั่งลงพิงต้นราชาวดีใหญ่ที่พระนิรันตระพึ่งลุกจากไป รู้สึกง่วงขึ้นมาจับใจแล้วราชาวดี…ก็หลับไปในที่สุด

ยายเอม กราบนมัสการพระคุณเจ้า อิฉันกับวดีนำอาหารเพลมาถวาย เห็นว่าวันนี้วันพระไม่เห็นพระคุณเจ้าออกไปบิณฑบาต
พระนิรันตระ วันนี้นึกอยากนั่งกรรมฐานก็เลยออกไปตรงป่าราชาวดี ตั้งแต่รุ่งเช้ามารู้สึกอีกทีตอนหลานยายร้องเรียกนั่นแหละ
ยายเอม เอ้า พระคุณเจ้าเจอกับวดีแล้วเหรอเจ้าค่ะ?
พระนิรันตระ เจอแล้วตรงชายป่าราชาวดีต้นใหญ่โน่นน่ะ ป่านนี้หลับใต้ต้นไม้ไปแล้ว กล่าวพลางอมยิ้มเหมือนหยั่งรู้อะไรบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นกับสาวน้อยราชาวดี
ยายเอม งั้นอิฉันไปเรียกมาถวายเพลก่อน
พระนิรันตระ ปล่อยเขาเถอะ เขากำลังมีความสุข ยายถวายคนเดียวก็ได้
ยายเอม เอาอย่างนั้นเหรอเจ้าค่ะ?
พระนิรันตระ ได้โยม จิตเขาผูกพันอยู่กับที่นั่น ปล่อยเขาเถอะไม่มีอะไรอันตราย
ยายเอม งั้นอิฉันขอถวายอาหารเพลเลยนะเจ้าค่ะ

“ข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลายขอน้อมถวายซึ่งภัตตาหารกับของที่เป็นบริวารทั้งหลายเหล่านี้แค่พระสงฆ์ ขอพระสงฆ์จงรับซึ่งภัตตาหารกับของที่เป็นบริวารทั้งหลายเหล่านี้เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุขแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายสิ้นกาลนานเทอญ”
พระนิรันตระ “ขอให้ทุกชีวิตที่ต้องทุกข์ยากลำบากในการนำอาหารมาให้อาตมา จงปราศจากความทุกข์ ขอให้ชีวิตเหล่านั้นจงเต็มเปี่ยมด้วยความเมตตา”

ในขณะที่พระนิรันตระกำลังจะฉันอาหารเพล
ยายเอมก็เอ่ยขึ้นว่า พระคุณเจ้าเจ้าค่ะ อิฉันขอไปตามวดีก่อนนะเจ้าค่ะ
พระนิรันตระ ไม่ต้องหรอกยาย ให้เขาอยู่ในที่ของเขาสักพักเดี๋ยวฉันเสร็จแล้วอาตมาจะพาเดินไปที่ป่าใกล้ๆ นี่เอง
ยายเอม เจ้าค่ะ แล้วแต่พระคุณเจ้าจะโปรด

ราชาวดี หลับไปมือหนึ่งยังกำดอกราชาวดีที่เก็บมาเพื่อถวายพระนิรันตระ…….

..เสียงสายลมแผ่ว
แว่วมาแต่ไกล
อย่าจากฉันไป
ดวงใจเจ้าเอ๋ย
ราชาวดี ราชวดี ราชาวดี..