ความรัก คือ สายใย (1)

ริมโขงเช้าวันนี้ดูสงบนิ่ง เรือหางยาวที่เคยวิ่งไปมาแทบไม่มีให้เห็นเลยสักลำ บรรยากาศดูเงียบเหงา…แพรนั่งทอดสายตาไปยังลำน้ำโขง หวนคิดถึงภาพของตัวเองวิ่งเล่นซุกซนเก็บดินเก็บทรายตามชายโขงประหนึ่งเดียวกับชายหาดของทะเลยามน้ำเหือดแห้งทำให้เห็นโขดหินดินทรายน้อยใหญ่ โดยมีเพื่อนคู่ใจคือเจ้าพบ เมื่อยามเป็นเด็กเขาทั้งสองจะเก็บหินที่สวยงามของลำน้ำโขงขึ้นมากองเล่นกันอย่างสนุกสนาน เวลาผ่านไป พบเพื่อนเล่นตั้งแต่ยามเป็นเด็กกลับมาเป็นคู่ชีวิตในเวลานี้…นี่ถ้าไม่มีพบแพรคงเหงาเหลือเกิน ยายพริ้มที่เปรียบเสมือนแม่คนเดียวของแพรก็มาจากไปตามวาระและสังขาร เช้าวันนี้พบไปส่งดอกบัวที่ตลาดเพียงคนเดียวเพราะแพรรู้สึกเพลียจนไม่อยากออกไปไหน เธอครุ่นคิดถึงความฝันเมื่อคืนก่อนตอนใกล้รุ่ง…

“แพร”…เสียงเรียกจากหญิงชรา…เหมือนเสียงปลุกให้เธอตื่น
“ยายจ๋า ยายมีอะไรเหรอจ๊ะ?” สายตาของแพรจับจ้องไปที่หญิงชรา

ยายพริ้มค่อยๆเปิดกล่องไม้เก่าแก่และหยิบสร้อยพญานาคสองเศียรที่เกี่ยวก้อยล้อมรอบด้วยอัญมณีเขียวส่อง สวมให้ที่คอของแพร หญิงชราแย้มยิ้ม งามเหลือเกินหญิงชราเอ่ยพูดพร้อมรอยยิ้ม แพรเก็บรักษาให้ดีนะลูก หญิงชราลูบหัวแพรแผ่วเบาด้วยความเมตตาเต็มเปี่ยมและร่างของหญิงชราก็ค่อยๆจางหายไป

แพรสะดุ้งสุดตัว มือจับที่ต้นคอทันที… “เอ้…นี่เราฝันไปนี่น่า”
แพรยังคงนั่งทบทวนความฝันไปมา ยายมาบอกอะไรเรานี่ พระอาทิตย์เริ่มสาดส่อง ไอร้อนกระทบผิว แพรจึงค่อยๆขยับเข้ามานั่งอยู่ใต้ต้นจำปาลาวที่ยายโปรดปราน ทำให้แพรยิ่งมีความรู้สึกคิดถึงยายมากขึ้น

“ยายจ๋า…แพรคิดถึงยายเหลือเกิน พบไปตลาดยังไม่กลับมาแพรรู้ว่ายายอยู่ข้างๆแพร แพรคิดถึงยาย ยิ่งเวลานี้แพรอยู่คนเดียว…ลมพัดโชยกลิ่นดอกไม้นานาชนิดที่ปลูกมาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นย่าพากันส่งกลิ่นหอม ทำให้แพรรู้สึกเคลิ้มและหลับไปในที่สุดใต้ต้นจำปาลาวต้นนั้น…
แพร…หญิงชราลูบที่ไรผมของแพรอย่างแผ่วเบา ยายก็คิดถึงหนูเหลือเกินเช่นกัน หนูคือหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ จงให้กำเนิด เด็กผู้หญิงตากลมใส เธอชื่อใบบัว เธอจะมาบังเกิดบนโลกมนุษย์ในยุคพระศรีอริยเมตไตรย ในยุคของคนดีมีศีลธรรม แพรจงทำหน้าที่นะลูก ดูแลเขาให้ดี…นั่นไงเห็นไหมลูก หญิงชราชี้ไปทางสระบัวหลวง แพรยิ้มด้วยความยินดี เมื่อมองเห็นเด็กหญิงตากลมใส ตัวขาวผ่อง เด็กน้อยยังคงนั่งอยู่บนใบบัวและส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุขมันคือเสียงมาจากสวรรค์…

แพรร้องเรียก…มาหาแม่ซิลูก เด็กหญิงตากลมโต ผิวขาวผ่อง ค่อยๆคลานเข้ามาหาแพร แพรอุ้มขึ้นมาโอบกอดไว้แนบแน่น นานมากเลยนะลูกที่เราจากกันไป แม่ดีใจที่สุดที่ได้เจอหนู ชื่นใจของแม่ เราจะไม่จากกันอีกแล้วนะลูก…แล้วภาพของหญิงชราค่อยๆจางหายไปเช่นเคย

เสียงพบ…เขย่าตัวแพรๆ… “แพรๆ” แพรลืมตาขึ้นใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
“แพรๆเป็นอะไรหรือเปล่า? เรียกตั้งนาน”

แพรส่ายหน้า เหมือนกำลังทบทวนความจำ แล้วพูดขึ้นทันที “พบๆ”พร้อมเขย่าแขนพบผู้เป็นสามี แพรฝันเห็นยาย ยายให้สร้อยพญานาคในกล่องโบราณใบนั้นในห้องยาย เป็นสร้อยพญานาคสองเศียรเกี่ยวกัน หลับไปอีกเมื่อตะกี้ ฝันว่ายายมาสั่งให้ทำหน้าที่ ลูกๆผู้หญิงชื่อ ใบบัว พบเหมือนเป็นความจริงไม่ใช่ความฝัน แพรจำได้แม่น เหมือนเขามีชีวิตจริงๆรู้สึกอบอุ่นเหมือนยังกอดเขาอยู่เลยพบ” แพรเอาหน้าแนบอกสามีอันเป็นที่รัก “แพรรู้สึกคิดถึงยาย ยายบอกให้เปียทำหน้าที่ เด็กคนนี้ชื่อ ใบบัว”

มือทั้งสองของพบโอบกอดแพรภรรยาคู่ชีวิตไว้แน่น…อธิษฐานซิแพร ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกของเรา มีสายใยผูกพันกับเรา เขาก็จะมาเกิดกับเราสองคน ไปขึ้นบ้านกันเถอะ วันนี้ดอกบัวได้ราคาเพราะพรุ่งนี้เป็นวันพระใหญ่ ไปกินข้าวกันเถอะ ตอนอยู่ตลาดพบเลยซื้อปลาน้ำโขงที่เขาตากแห้งมาเผื่อแพร เมื่อเช้าจุกนึ่งข้าวเหนียวไว้แล้ว ดูแพรเพลียๆพบจะไปทอดปลาให้เอง

ขณะที่นั่งกินข้าว แพรรู้สึกวิงเวียนศีรษะเหมือนจะอาเจียน พบเห็นท่าทางไม่ดีเลยรีบไปต้มน้ำอุ่นให้เมียรักดื่ม และให้แพรนอนพัก…

พบไปหาหมอชาวบ้านที่ชื่อ ยายปลื้ม อยู่ข้ามคลองไปนิดเดียว เล่าอาการให้ยายปลื้มฟัง ยายปลื้มพูดขึ้นว่า “ถ้าเจ้าเปียจะท้องแล้วละมั่งพบอาการแบบนี้”

จุกละล่ำละลัก…ถามด้วยความตื่นเต้น “จริงเหรอยายปลื้มแล้วต้องทำอะไรบ้างยาย?”

ยายปลื้ม… “ไม่ต้องหรอกเป็นเรื่องธรรมดาของผู้หญิง ถ้าแพรอยากกินอะไรก็หาให้กินแล้วกัน เอ้านี่…ยายมีมะยมที่เก็บไว้เมื่อวานฝากไปให้แพรมันด้วย อ้อ…นี่ยายทำเองเผื่อมันเป็นลมเป็นแล้ง ไม่ต้องตกใจนะพ่อพบ” ว่าแล้วยายปลื้มก็อดขำท่าทางอันตื่นเต้นของพบไม่ได้ “เอ้าไปรีบกลับไปดูเมียเอ็ง”

พบ…ยกมือไหว้ขอบคุณ ใจเต้นแรงตื่นเต้นไปหมดพบรีบแจวเรือข้ามคลองนึกถึงความฝันที่เปียเล่าให้ฟัง “อธิษฐานเราเป็นจริงแล้วแพร”

มณีจันทร์ฉาย