ความเชื่อใจที่ไม่เหลืออะไรอีกต่อไป

ความเชื่อใจที่ไม่เหลืออะไรอีกต่อไป

จากภาพที่เราเห็นตึก สตง. (สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน) เกิดพังครืนลงมาจากแรงเขย่าของแผ่นดินไหวที่ห่างไกลออกไปเป็นพันกิโล แรงสั่นสะเทือนจากศูนย์กลางบริเวณนั้นไม่ต้องคุยกันเรื่องความเสียหายของบ้านเรือนและชีวิตที่ต้องหลุดลอยไปเป็นพันๆ คนเราเองก็รู้สึกถึงความโศกเศร้าของผู้คนที่ฟากฝั่งโน้น แต่ในขณะเดียวกันที่กรุงเทพฯ เราตึกเดียวกลืนชีวิตคนงานเท่าที่ตรวจสอบรายชื่อก็เป็นร้อยชีวิตเหมือนกัน แน่นอนที่สุดตัวอาคารที่กำลังก่อสร้างปิดจบงานกันแบบต้องเคลียร์เป็นเดือน ส่วนชีวิตที่ถูกฝังอยู่ใต้ซากก็รอให้เขารื้อซากอิฐซากปูนออกก็คงจะเจอทั้งหมด แต่จะตรวจสอบว่าใครเป็นใครในยามนี้ยากเย็นมาก เพราะทั้งเวลาและน้ำหนักที่ทับลงมาไม่ทราบจะบรรยายอย่างไรเหมือนกัน

กลับสู่เหตุและผลที่ว่าทำไมตึกกำลังสร้างมันยุบเห็นว่ามีหลายประเด็นทั้งเหล็กทั้งแบบที่เขาออกมาแล้วมีการแก้แบบ แก้โครงสร้างที่กำลังร้อนรุ่มอยู่ ณ เวลานี้ เอาหล่ะไอ้เรื่องที่ว่ามามันต้องใช้เวลาพิสูจน์แต่มันจะนานท่าใด พวกเราร้องเพลงรอกันไปยาวๆ จากข่าวที่ติดตามกันมา ส่วนเล็กๆ ที่สำนักข่าวหลายช่องแจกแจงกันมานี่มันอะไรกันว่ะนี่… ทั้งห้องหับที่อยากจะมีอยากจะได้แล้วเอามาทำไม ห้องรับรองฉายหนัง ฟิตเนส ฯลฯ  ตายเลยแบบนี้ หมดจากห้องเป็นโต๊ะ เก้าอี้ มันเกินไปมั้ยจนของใหญ่เข้าสู่ของเล็กๆ อย่างฝักบัวอาบน้ำ ก็อกน้ำ จิปาถะ พวกเล่นบวกกันสนุกมือกันเลย จากของราคาพันพวกดันไปเป็นหมื่น เอาจริงนะมันเลวกันขนาดแผ่นดินยังรับความเลวไม่ไหว  พวกแกทำกันแบบนี้อยากให้ไอ้คนโกงกินมันเข้าไปนั่งทำงานแล้วปิดจบลงมาจะได้พากันลงนรกกันให้ถ้วนหน้า ใครจะว่าผมแรงผมเล่นหนักผมไม่สนใจถ้าคนมีอำนาจยังลอยนวลแล้วเงียบกริ๊บ ป่านนี้ไอ้มนุษย์ที่มีส่วนในความเลวครั้งนี้อาจยักย้ายถ่ายโอนปิดข่าวปิดทางเดินของกฎหมายที่จะสาวให้ถึงตัวเองกันวุ่นวายไปหมดแล้ว…

ประเทศไทยเรานี่นะหากไม่มีการโกงกินเหมือนเมื่อก่อนหน้าถึงปัจจุบันผู้คนอาจลืมตาอ้าปากกันถ้วนหน้าไปแล้ว การรวบเอาของจำเป็นในการใช้ชีวิตของชาวบ้านในกลุ่มคนไม่กี่ตระกูลแบบนี้ชาวบ้านมันจะอยู่กันอย่างไร ในส่วนของสินค้าที่มีความจำเป็นทางการเกษตรก็ปิดจบอยู่ที่ใครๆ ก็ทราบว่าอยู่ที่ไหน ขนาดสัตว์น้ำที่ถือว่าเป็นนรกของชาวประมง ทั้งๆ ที่ใครก็รู้ว่าชาวบ้านตาดำๆ จะเอาเข้ามาได้อย่างไรสรุปปิดจบก็ศาลเท่านั้นเป็นที่พึ่งของประชาชน แล้วยังไม่รู้ว่าชนะหรือแพ้จะได้อะไรขึ้นมา

เอาแบบนี้นะครับไอ้การโกงกินของคนที่เรียกตัวเองว่า “ผู้นำ” หรือ “เจ้านาย”  หรือ “ผู้ใหญ่” ไม่ว่าใครจะเรียกว่าอะไรมันก็คือไอ้พวกโกงชาติโกงเมืองทั้งนั้นผมเคยเสวนากับกลุ่มคนที่เป็นนักธุรกิจเขาบอกว่า “หากบรรดาไอ้พวกโกงกินนิดหน่อยแล้วชาติเดินหน้าได้ก็ควรที่จะปล่อยไป” ผมเองนี่ขึ้นเลยกับประโยคนี้เพราะถ้ายังมีพวกโกงชาติโกงเมืองอยู่จะมากจะน้อยก็ต้องจัดการ…แต่คำถามที่ต้องยอมคือ… “แล้วครูไก่จะจัดการไอ้คนพวกนี้แบบไหน”… ผมคิดแล้วตอบไปว่า “ตอนนี้ขอไปซื้อกาแฟเย็นดื่มก่อนแล้ววันหน้าค่อยคุยกัน”….ส่วนใครมีความคิดอย่างไรก็ลองแจงมาเผื่อเราอาจรวมกลุ่มกันเพื่อทำอะไรสักอย่างสองอย่างนะครับ…

ครูไก่