ชีวิตที่ว่าด้วยสุขภาพกายและใจ

ชีวิตที่ว่าด้วยสุขภาพกายและใจ

ถึงเวลาหนึ่งที่ต้องเรียกตัวเองว่า “ผู้สูงอายุ” แล้วดันมีคำว่า “กลุ่มคนผู้สูงอายุ” หรือ “สังคมผู้สูงอายุเข้าไปอีก” บอกตรงนะโดยส่วนตัวนะ “ไม่เคยสนใจอะไรเลย” เพราะว่าจากอดีตถึงปัจจุบันผมก็ทำงานแบบสนุกสนานและรักงานที่ตัวเองรักเรื่อยมา ดังนั้นการใช้ชีวิตก่อนหน้าสี่ซ้าห้าสิบปีผมไม่เคยวกวนอยู่ในความอบายมุขทั้งปวงเลยจนนิดเดียว ถ้าเป็นแอลกอฮอล์จาก “เบียร์” เท่านั้นแหละครับแต่คนอย่างเรามันต้องมีของผสมกินเพียวๆ มันบาดคอดังนั้นต้อง “COKE” 3 ส่วนเบียร์ 1 ส่วนเป็นไงแบบนี้ไม่เมาแต่เบาหวานจะถามหาเสียมากกว่า เอาจริงนะพวกเครื่องดองของเมาผมจัดได้แหละแต่ก็ด้วยความแพ้แอลกอฮอล์เข้าปากเมื่อใดจะมีอาการแบบว่าปวดท้อง ผื่นคัน ตาลาย มันเป็นเหตุของทุกข์ล้วนๆ หรือถ้าไม่แพ้อาจไปโดน “สหบาทา” เข้าให้ก็ได้ใครจะไปรู้

ไอ้ของแบบนี้ต้องขอบคุณร่างกายที่เป็นแบบนี้มันทำให้ผมเองไม่กล้าจะไปทำอะไรที่ขัดกับสุขภาพตนเอง ดังนั้นสุขภาพที่ยังคงอยู่กับร่างกายและถ้อยทีถ้อยอาศัยกันมาถึงปัจจุบันมันก็มาจากเหตุผลดังกล่าวนี่แหละครับ อีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้สุขภาพทางใจมันส่งเสริมกับสุขภาพของกายคือ “เราทำงานด้วยความสุขไม่ว่าจะอยู่ในสภาวะของงานอย่างไรก็ตาม” บางทีนะผมทำงานที่ได้รับมอบหมายมาด้วยความหม่นในความคิดหนักสมองแต่ก็ต้องทำ…วิธีการที่ผมทำมาตลอดคือหาจุดที่ท้าทายและพยายามสนุกไปกับมันยิ้มหัวเราะกับทุกคนที่เจอกันเชื่อไหมครับทุกงานผ่านเสมอ…แล้วเรื่องแบบนี้มันจะกลายเป็นมนุษย์ที่ไม่กลัวงานเลย… บางทีงานที่เราได้รับมอบหมายมาอยู่ในมือมันเกินกำลังของเราจริงๆ ก็ต้องปล่อยไปให้คนอื่นเขาทำอย่าดันทุรังทำเข้าไปมันจะเสียไปกันหมด ผมเชื่อเสมอว่า “งานอะไรที่เราทำได้และอยากทำถ้ามีโอกาสเราจะเห็นทิศเห็นทางของงานขึ้นมาทันที”…แต่ถ้าใครบอกว่า “เห็นความสำเร็จขึ้นมาทันที” ผมบอกได้เลย “ขี้หกทั้งเพ” เพราะงานอะไรก็ตามถ้ายังไม่ปิดจบว่าหัวหรือก้อยเรายังมองไม่เห็นอะไรที่เป็นความสำเร็จหรอกครับเหมือนสร้างบ้านสักหลังหากไม่ได้เข้าไปนอนเอกขเนกในบ้านละมันยังไม่จบหรอกครับ…

มีอยู่วันหนึ่งผมต้องไปออกรอบเล่นกอล์ฟที่สนาม ทบ.รามอินทราตอนเช้ากับลูกศิษย์ที่เคยสอนเทนนิสกันมาตั้งแต่หัวเท่ากำปั้น พอโตขึ้นเธอก็ไปเล่นกอล์ฟตามคุณย่า แต่เอาเข้าจริงคุณย่าสอนทุกเวลาจนเด็กไปไม่เป็นขาดความมั่นใจเฉยเลย สุดท้ายคุณพ่อบอก “ครูครับพาลูกสาวไปออกรอบหน่อยได้ไหมครับ” ผมเองก็พอทราบความเป็นมาอยู่บ้างเราก็รับปากไปลุยกัน…จบจาก ทบ.ก็ออกไปเล่นต่อที่กรุงเทพกรีฑาอีก 18 หลุม ปิดจบที่ 36 หลุมของวันนั้น แต่ร่างกายก็ไม่ง่อยเปลี้ยเสียขาแต่อย่างใด สกอร์ก็ไม่เลวร้ายนักอุปกรณ์ทุกชิ้นในถุงทำงานปกติครับทั้งทิศทางระยะ แต่ที่พลาดเห็นจะเป็นบนกรีนน้ำหนักการพัตต์ไม่เสถียรเท่าที่ควร เรื่องแบบนี้ถือว่าเป็นปกติจะผิดนิดพลาดหน่อยก็ปล่อยเขาไป…อย่าลืมนะครับการดูแลสุขภาพตั้งแต่เนิ่นๆ จะทำให้เรามีชีวิตใช้ยามแก่เฒ่านะครับ…

ครูไก่