สงกรานต์ที่เปี๋ยนไป๋

สงกรานต์ที่เปี๋ยนไป๋

เรื่องราวของเทศกาลบ้าน “ไทย” ยากที่ชาติใดจะตามทัน ลองคิดลองตรองดูดีๆ จากปีใหม่นี้ถึงปีใหม่หน้า เรามีวันหยุดวันพักกันแทบทุกเดือน บางช่วงบางตอนเดือนนึงทำงานอยู่ไม่กี่วัน ชีวิตของคนทำงานก็โอเคนะ ทำงานน้อยวัน แต่เงินเดือนเท่าเดิม ส่วนเจ้าของกิจการก็หวานอมขมกลืนกันไปนะ…
แต่เทศกาลใดก็ช่างมันไม่มาเบียด “สงกรานต์” ไปได้นอกจากจะต้องผจญกับรถราที่ติดขัดกันแทบจะแยกไม่ออกว่าส่วนใดถนน แล้วตรงไหนคือลานจอดรถ จากระยะทางแค่ 300-400โล เคยขับรถไปบ้านเรือนราวๆ 3-5 ชั่วโมง แต่พอช่วงนี้ล่อเข้าไปเป็นวันๆ ก็มี… ทีนี้จะเจ็บจะตายกันมากน้อยก็สุดแต่บุญแต่กรรมที่สะสมกันมาแต่ชาติปางก่อนหรือปางใด ก็ดูจะตัวเลขความสูญเสียที่แทบจะทุกสำนักข่าวที่เขารายงานกันตลอดเวลาที่เทศกาลจะผ่านพ้นไป…

ส่วนความแปลกประหลาดมากคือ “ในช่วงนี้ของชาติผู้คนทำอะไรกันแบบไม่สนใจใครทั้งนั้น” จะทำอะไรที่ในยามปกติแค่คิดก็เฉียดคุกเฉียดตารางเข้าไปแล้ว การจะเอามือเอาไม้ไปลูบหน้าลูบตาใครในช่วงนี้ “สบาย” หรือเด็กเล็กจะนุ่งห่มกันแทบจะเห็นตับเห็นไต แล้วไปอยู่ในที่อโคจร นี่มันอะไรกันนักกันหนา อีกเรื่องคือ การดื่มการกินที่อยู่ข้างถนนหนทางแล้วกระโดดโลดเต้นท่าที่ยากจะทำตามได้ ซึ่งเห็นแล้ว “ปลง” จริงๆ แล้วความเป็นตัวตนของ “เทศกาล” ที่ว่าเนี่ยมันจะต้องไปเสาะแสวงหากัน ณ ที่แห่งหนตำบลใดกันหนอ…

ขอทีนะอย่าให้เราต้องไปดูประเทศเพื่อนบ้านของเราว่าสงกรานต์คืออะไรกันหว่า? ก็อย่างว่า เราปล่อยปละละเลยกันมาเป็นสิบปี แล้วพอจะจัดให้ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทางก็ลำบาก ส่วนใหญ่ก็โวยวายเพื่อต้องการความเสื่อมทรามนั้นกลับมาเป็นของเราแบบสมบูรณ์ ลองไล่เรียงกันดูดีๆ กว่ากลิ่นอายของเทศกาลจะเสร็จก็จ่อเข้าปลายเดือนไปแล้ว เมืองสุดท้ายของการสาดน้ำน่าจะอยู่ที่ตำบลแสนสุข หรือ “บางแสน” ทีแรกก็รู้จักกันมาแต่เก่าก่อน เห็นว่าที่นี่ก็มีการสาดกระสุนแทนการสาดน้ำซะงั้น นี่แหละคือความน่ากลัวที่ผมคิดถึง เพราะไม่รู้ว่าจะไปป๊ะกับเรื่องเช่นนี้เข้า ณ เวลาใด ดังนั้นสิ่งที่เด็ดสุดคือ เราต้องไม่เข้าไปอยู่ในวังวนที่ว่านั่นแหละครับ…การไม่คิดจะไปเล่นสาดน้ำสาดท่ากับใคร แค่นี้ก็สบายโลกไปแล้วนิ…!

ความจริงข้อนี้ครูไก่ทำมาสามสิบสี่สิบปีมาแล้ว ตั้งแต่รุ่นๆ ก็ไม่สนุกกับเรื่องแบบนี้มานานเนแล้วคือ “ตั้งแต่เฉียดคุกเฉียดตะรางมา” ก็รู้แล้วว่าเราไม่ชอบ ก็อยู่แบบเราดีกว่า เพราะความถูกต้องมันถูกเบี่ยงเบนไปมากแล้วครับ ยากที่จะกลับมาเช่นเดิมจริงๆ… เสียดายของเดิมแท้ๆ เลย…!