พ่อจะยังอยู่ดูแลพวกเราตลอดไป

พ่อจะยังอยู่ดูแลพวกเราตลอดไป

คุณเป็นไหม ? ตื่นขึ้นแล้วถามตัวเองซํ้าๆ หลายรอบว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในไม่กี่วันที่ผ่านมา เป็นเรื่องจริงหรือความฝัน ผมเองทบทวนเหตุการณ์อยู่หลายนาทีหลังตื่นขึ้น ลึกๆ ภาวนาให้เป็นแค่ฝันร้ายหนึ่งของยามคํ่าคืนเหมือนคราวก่อนๆ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป จะถามตัวกี่ครั้ง เราไม่อาจหนีความจริงไปได้ว่า พ่อได้จากเราไปแล้วจริงๆ

เหตุการณ์ที่แสนเศร้านี้ทำให้ผมคิดไปถึง เมื่อราว 10 ปีก่อนที่โรงพยาบาลศิริราช ผมได้ไปรอรับเสด็จในหลวงหลังจากที่ท่านหายจากพระอาการประชวรแล้วกำลังจะเสด็จกลับพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระองค์ถูกเข็นพระเก้าอี้เลื่อนออกมาท่ามกลางผู้คนมากมายที่รอรับเสด็จ หนึ่งในนั้นเป็นหญิงชราคนหนึ่งที่ดูไม่ค่อยแข็งแรงนักรอรับเสด็จอยู่ริมทางเดินด้านหน้าของแถว . เมื่อพระองค์เสด็จผ่านมาเห็นหญิงชราจึงมีรับสั่งให้แพทย์หยุดเข็นพระเก้าอี้เลื่อน ที่หน้าหญิงชราคนนั้น พระองค์ค่อยๆ โน้มพระวรกายแล้วทรงยื่นพระหัตถ์สัมผัสมือที่พนมอยู่ของหญิงชรา พร้อมกับทรงตรัสบางอย่างกับหญิงชราผู้นั้น

เมื่อพระองค์ท่านเสด็จผ่านไปประทับรถยนต์พระที่นั่งกลับวัง ผู้คนโดยรอบ รีบวิ่งไปถามหญิงชราผู้นั้นด้วยความอยากรู้ในสิ่งที่พระองค์ทรงตรัสกับเธอ ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นแต่ก็ไม่สามารถแหวกฝูงชนเข้าไปถามหญิงชราได้ แต่เพียงไม่นานก็มีคำพูด 1 ประโยคที่ถูกตะโกนส่งต่อกันมาว่า “ท่านบอกให้ยายอยู่อย่างพอเพียง” คำๆ นี้ ถูกตะโกนผ่านหญิงชราส่งต่อกันมายังผู้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังแบบปากต่อปาก ก้องกังวานอยู่ที่ใต้ถุนตึกของโรงพยาบาลศิริราชนานราว 5 นาทีเต็ม ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ส่งต่อคำว่า “ท่านบอกให้อยู่อย่างพอเพียง” ไปยังผู้คนด้านหลัง

ณ เวลานั้นผมเห็นคนไทยปฏิบัติตัวต่อกันเป็นมากกว่าแค่คำว่า “เพื่อนร่วมชาติ” แต่ทุกคนแสดงความรักต่อกันราวกับว่าเรา “เป็นลูกของพ่อ “ ลูกที่ต่างหยิบยื่นรอยยิ้มให้กัน ,หลายๆ คนที่มีรถ อาสาพาคนอื่นไปส่ง โดยที่พวกเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน , หลายๆ คนแบ่งปันอาหาร แบ่งปันเงินให้กับพี่น้องชาวไทยด้วยกันเพียงเพราะไม่อยากเห็นคนไทยด้วยกันลำบาก , วันนั้นไม่มีขยะแม้แต่เพียงชิ้นเดียว ถูกทิ้งเรี่ยราดอยู่ ณ.ใต้ถุนตึกที่โรงพยาบาลศิริราช สำหรับผม เหตุการณ์วันนั้นเหมือนเหตุการณ์ในวันนี้ แม้วันนั้นเมื่อ 10 ปีก่อนพ่อจะเสด็จกลับวังไปแล้ว แม้พ่อจะไม่อยู่กับพวกเรา ณ.ใต้ถุนตึกที่โรงพยาบาลศิริราชแล้ว

วันนี้ก็เช่นกัน แต่ทุกคำสอนของพ่อและทุกการกระทำที่พ่อทิ้งไว้ให้เรา มันจะทำให้ลูกของพ่อทุกๆ คน มีชีวิตต่อไปอย่างร่มเย็นเป็นสุขได้

เพราะฉะนั้นถ้าวันนี้คุณคิดถึงพ่อ ให้จำไว้เสมอว่าพ่ออยู่กับเราทุกที่ ไม่ว่าจะวันไหน ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไรมันจะเป็นแบบนั้นเสมอเช่นเดียวกับที่พ่อเคยบอกเรา “ถ้าลูกไม่ทิ้งพ่อ…แล้วพ่อจะทิ้งลูกอย่างไรได้” แม้วันนี้พ่อจากไปแล้วจริงๆ เช้าวันพรุ่งนี้ก็เช่นกัน แต่ทุกคำสอนที่พ่อได้ทิ้งไว้ ทุกการเป็นแบบอย่างที่พ่อเคยทำให้เราเห็น ทำให้พ่อไม่เคยจากไป…เพราะตราบใดที่เรายังปฏิบัติตามคำพ่อ “พ่อจะยังอยู่ดูแลพวกเราตลอดไป”

น้อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น อันหาที่สุดมิได้
ข้าพระพุทธเจ้า โปรเชน สหรัฐ มานิตยกุล