เป้าหมายของนักกอล์ฟ เปรียบดังเดินทางสู่ยอดเขาสูง

เป้าหมายสูงสุดของนักกอล์ฟอาชีพ
เปรียบดังการเดินทางค้นหาสมบัติที่ยอดเขาสูง

                การเริ่มต้นเดินทางใหม่ๆ มักจะไปแบบรวดเร็วแบบทางสะดวก เพราะจุดเริ่มต้นมักจะสะดวก กว้างขวาง แต่ยิ่งลึก ยิ่งนานขึ้นมักจะยิ่งลำบาก ต้องผจญกับอุปสรรคมากมาย

                เปรียบให้เข้าใจง่ายๆเหมือนการเดินทางไปหาเป้าหมายที่มีค่าบนยอดเขาสูง (เป็นธรรมดาของมีค่าไม่มีเหลือที่ตีนเขา)ต้องผ่านเข้าป่าลึก และใช้เวลานาน แรกๆของจุดเดินทางจะง่ายๆ เพราะทางจะเลี่ยนโล่งเตียนราบ เป็นจุดที่คนมารวมตัวกัน มองเห็นยอดเขาที่จะไปลิบๆไกลไปข้างหน้า

                แต่พอเริ่มเดินเข้าป่าไปลึกมากขึ้น เริ่มจะมีป่ารกทึบ ทางแคบ และมีหลายทางให้เลือก มีทั้งขวากหนามที่คอยทิ่มแทง ต้องใช้มีดคอยตัดไปเรื่อยๆ ใช้พลังงานมากขึ้นเรื่อยๆ เหนื่อยล้ามากขึ้น ทางที่เป็นทางเดินค่อยๆหายไป เพื่อนร่วมทางน้อยลงไปเรื่อยๆ หายกันไปทีละคนสองคน หลายคนเริ่มถอดใจ ล้มเลิกไป หรือบางคนเกิดความไม่แน่ใจขึ้นมาว่าเส้นทางที่เดินนี้ถูกหรือไม่ ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทาง ซึ่งยิ่งเปลี่ยนเหมือนยิ่งเข้าป่าลึกขึ้น จิตใจเริ่มกลัวความไม่ปลอดภัย เริ่มคิดหนักว่าเราจะหลงทางหรือไม่

                แน่นอนว่า ถ้าตัดสินใจเดินทางต่อไปก็มีสามผลลัพธ์ที่จะได้ นั่นคือ ถึงเป้าหมายในไม่ช้าเพราะไปถูกทาง อีกหนึ่งผลลัพธ์คือ ถึงเป้าหมายแต่ไม่รู้เมื่อไรเพราะอ้อมไปอ้อมมา  และสามคือ ไม่ถึงเป้าหมาย หลงทางหาทางไม่เจอหมดสะเบียงหมดแรง จะหาทางกลับก็ไม่เจอ ล้มตายกลางป่า เป็นเหยื่อของสัตว์ร้าย

                การจะตัดสินใจที่จะไปหาสมบัติดังกล่าว  คุณสมบัติพื้นฐานของผู้ที่จะเดินทาง และผู้ร่วมเดินทาง จะต้องมีใจที่มุ่งมั่นกับความตั้งใจว่าไม่ถึงไม่เลิก และต้องมีความฉลาดกับการวางกลยุทธ์เพื่อให้ถึงได้โดยง่ายและแคล้วคลาดปลอดภัย ไม่ต้องกลัวว่าสมบัติจะไม่มี ผู้คนจะคว้าเอาไปจนหมด สมบัติเหล่านั้นมีมากพอ เกิดขึ้นมาตลอด

                การมีใจสู้ มีความมุ่งมั่น มีใจรักที่จะผจญภัย คือคุณสมบัติพื้นฐานที่สำคัญ ที่ผู้เดินทางจะต้องมี ไม่เหมาะสำหรับคนที่ตื่นกลัว เบื่อหรือท้ออะไรง่ายๆ

                การวางกลยุทธ์ คือคุณสมบัติขึ้นต่อไป เช่นต้องเตรียมเสบียงให้มากพอที่จะถึงเป้าหมายแบบสบายๆ จะต้องเตรียมร่างกายให้แข็งแกร่ง และต้องนั่งล้อมวงคิดปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรที่จะให้ถึงเป้าหมายได้ง่าย รวดเร็ว ปลอดภัยแบบแน่ๆ

                ต้องตัดสินใจว่าจะเดินเอง หรือจ้างนายพรานนำทาง และนายพรานที่จะเลือกนั้นจะเลือกจ้างประเภทไหน จ้างแบบราคาถูกที่แม้แต่ตัวนายพรานเองก็ไม่เคยเดินทางไปถึงเป้าหมาย หรือเป็นคนหนึ่งที่เคยตั้งใจเดินทางแต่ก็ไม่เคยถึงเป้าหมายเลย ล้มเลิกระหว่างทางก่อน หรือจะจ้างมืออาชีพที่เคยไปถึงเป้าหมายด้วยตัวเอง หรือพาคนจ้างไปถึงเป้าหมายสำเร็จมาแล้ว

                บางกลุ่มเลือกที่จะจ้างคนนำทางตั้งแต่แรกของการเดินทาง และตั้งใจจะจ้างตลอดไปจนให้ถึงเป้าหมาย เพราะเชื่อมั่น ศรัทธาว่าพาไปได้แน่นอน ซึ่งกลุ่มนี้มีน้อย

                บางกลุ่มเลือกที่จะจ้างคนนำทางตั้งแต่แรกเป็นคนหนึ่ง พาเดินทางไปได้อย่างราบรื่นและมีความก้าวหน้าในการเดินทาง แต่ต่อมาไปแอบจ้างคนนำทางอีกอีกคนหนึ่งเพื่อหวังจะช่วยพาไปถึงเป้าหมายให้เร็วขึ้น หรือสำรองไว้ แต่กลับกลายเป็นว่า แต่ละคนก็พาเดินไปทางนั้นที ทางโน้นที เสียเวลา เสียพลัง และทำให้พรานคนนำทางที่ตั้งใจทำงาน รู้ใจกัน คนใดคนหนึ่งรำคาญ เบื่อหน่าย ยอมทิ้ง ยอมลาออกเพื่อไปรับจ้างกลุ่มอื่นต่อไปที่ยังมีคนรออยู่อีกมาก ปล่อยให้คนไปทางที่เหลือทำงานไปซึ่งอาจจะถึงเป้าหมายได้หรือไม่ถึงได้ หรืออาจจะถูกเปลี่ยนอีกได้ในอนาคต

                บางกลุ่มก็เลือกที่จะจ้างพรานนำทางหลายๆคน โดยคิดว่าจะพาถึงเป้าหมายได้โดยง่าย แต่กลับกลายเป็นว่าพรานแต่ละคนก็จะบอกให้ไปตามเส้นทางของตัวเอง ดึงกันไปดึงกันมา ทำให้ระยะเวลาที่จะถึงเป้าหมายกำหนดไม่ได้

                บางกลุ่มเลือกที่จะศึกษาเรียนรู้กับการเดินทางช่วงระยะแรกที่ง่ายกันเอง ด้วยการที่นำตัวเองมาสัมผัส มาเป็นผู้เดินทางจนมีความชำนาญในระดับหนึ่ง เดินทางก้าวหน้าไประดับหนึ่ง และเริ่มจะรู้ว่าตัวเองไม่มีความชำนาญพอ ก็เริ่มจ้างคนที่ชำนาญคนที่ไว้ใจนำทางต่อ

                หรือบางกลุ่มเริ่มจ้างนำทางตั้งแต่ตอนแรก แต่พอเดินไปได้ระยะหนึ่ง คิดว่าตัวเองรู้ หรือคิดว่าเสบียงจะหมด จึงตัดสินใจที่จะเดินทางเอง หรือแอบตามๆ เขาไป ซึ่งก็ไม่รู้ว่าคนที่ตามนั้นจะเป็นกลุ่มที่สำเร็จหรือไม่ และแน่นอนว่าด้วยกำลังกาย กำลังใจของตัวเองไม่ดีพอก็ล้มเลิกไป

                อีกกลุ่มหนึ่ง จะเป็นกลุ่มที่ เปลี่ยนพรานนำทางบ่อยมาก เลิกจ้างคนเก่าเพราะไม่ถูกใจ ไปจ้างคนใหม่ตามคำแนะนำของผู้เดินทางคนอื่น หรือคนที่ตัวเองคิดว่าใช่ ซึ่งนายพรานเหล่านั้นก็ใช่แหละ แต่ตัวปัญหากลับไปอยู่ที่ตัวคนเดินทางที่โลเลไม่มีจุดยืนของตัวเอง ซึ่งกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่จะถึงเป้าหมายยาก

                ท่านคิดว่า กลุ่มไหนที่จะถึงเป้าหมาย ตามที่ได้บอกตั้งแต่ต้น ทุกกลุ่มอาจจะถึง หรืออาจจะไม่ถึง หรือถึงแต่ถึงช้า

                หลักการอย่างหนึ่งของการเดินทางเข้าป่าคือ เมื่อรู้ว่าหลงทางต้องหยุดและถอยกลับมาสู่จุดที่เริ่มใหม่ ไม่ดันทุรังเดินต่อไปทั้งๆที่ไม่มีความมั่นใจ

                Back to basic ยังเป็นวลีที่ยังใช้การได้เสมอ สำหรับการดำเนินชีวิตของคนเราที่รู้สึกว่าถึงทางตัน

                กีฬากอล์ฟ เป็นกีฬาที่เริ่มต้นเล่นไม่ยาก ตีให้เป็นก็ไม่ยาก แต่จะตีให้เก่งเริ่มยาก และยากถ้าต้องการให้เป็นแชมป์บ่อยๆ หรือยากที่จะให้เล่นนานๆ

                เป็นเกมกีฬาที่ผู้เล่นและผู้เกี่ยวข้องต้องมีเจตคติที่ดี มีความเข้าใจในกีฬาประเภทนี้ผู้เล่นต้องการกำลังใจ ต้องมีความเชื่อมั่นสูง

                การไม่ประสบความสำเร็จในแต่ละครั้งอาจท้อได้ แต่หยุดและคิดเลิกไม่ได้ เพราะความสำเร็จสูงสุดคือตอนเป็นอาชีพเพื่อหาเลี้ยงชีพ ทุกๆสิ่งคือการเรียนรู้

                ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ควรถูกแก้ให้ถูกจุดว่าเป็นปัญหาที่จิตใจหรือเป็นปัญหาที่แมคคานิค หรืออาจจะเกิดจากทั้งสองอย่างซึ่งปัญหาที่จะทำให้เสียเวลา คือการแก้ผิดจุดไม่ใช่ปัญหาเกิดจากใจ แต่ไปแก้ที่แมคคานิค ซึ่งส่วนมากจะเป็นเพราะอย่างนี้เสียด้วย

                กีฬากอล์ฟเก่งแล้วไม่ได้เก่งเลย มีช่วงขึ้น ช่วงลง บางวันตีได้ บางวันไม่ได้ บางวันพัตต์ดีมาก แต่บางวันพัตต์อย่างไรก็ไม่ลง นี่คือเสน่ห์ของกีฬากอล์ฟ ทำได้แล้วไม่ใช่จะได้เหมือนเดิมทุกครั้ง

                ไม่ได้เป็นการผิดพลาดหรือเสียฟอร์มเลยถ้าจะเที่ยวเดินทางไปหาผู้คนแล้วปรึกษาหารือ ค้นหาแนวทางที่จะทำให้สำเร็จ นำข้อมูลไปวิเคราะห์เพื่อจะเขย่าให้ตกตะกอนและเลือกทางที่จะเดินอย่างถูกต้อง ซึ่งดีกว่าเดินโดยไม่รู้ว่าจะถึงเป้าหมายอย่างไร ไม่รู้ว่าจะถึงเป้าหมายหรือไม่ ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาอีกเท่าไร

                เล่นกอล์ฟเพื่อเล่นๆ หรือเล่นกอล์ฟเพื่อเอาจริงเป็นเรื่องของการตั้งเป้าหมาย และเป้าหมายที่ตั้งจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ อยู่ที่พื้นฐานของจิตใจว่าคนเล่นเป็นคนเอาจริงแค่ไหน ทำจริงแค่ไหน และขึ้นอยู่กับการวางกลยุทธ์เพื่อให้ถึงเป้าหมาย

                สมบัติมีอยู่เบื้องหน้า ไม่ต้องเข่นฆ่ากับใคร ขึ้นอยู่กับตัวเองทั้งนั้นว่าจะปีนสูงขึ้นไปหยิบจับหรือคว้าได้มากน้อยแค่ไหน

โปรเชาวรัตน์ เขมรัตน์