เด็กที่ขาดน้ำอดน้ำทนมาจากอะไร

เดี๋ยวนี้เวลาเห็นลูกศิษย์ที่ผมสอนแล้วมีแววว่าจะเก่งได้ในอนาคตมันต้องคิดหนักว่าที่เห็นกับที่เป็นมันใช่หรือเปล่า เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนผู้ปกครองจะส่งเสริมกันทันทีโดยไม่รั้งรอแต่พอยุคสมัยเปลี่ยนไปทุกอย่างกลับแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดนั่นคือ “การมองผิดคน” เพราะจากเด็กที่เป็นความหวังกลับกลายเป็น “ดับความหวัง”กันไปเสียหมดแทบจะร้อยทั้งร้อยมันเป็นแบบนี้จริงๆ ผู้ปกครองที่เป็นผู้มีอันจะกินในยุคนี้ไม่รู้เขามีวิธีการเลี้ยงลูกกันอย่างไรเพราะดูเหมือนกันไปหมดนั่นคือ “เด็กไม่มีความอดทน”เอาเสียเลย นอกจากนั้นยังขาดความรับผิดชอบต่อสังคมเข้าไปอีกนี่ขนาดเป็นเพียงสังคมเล็กๆเท่านั้นยังเป็นเสียแบบนี้ แล้วเมื่อเขาเติบโตขึ้นมันจะเหลืออะไร

จากที่สอนมาเป็นเวลายาวนานกว่า 30 ปี เข้าไปแล้วนั้นมันเห็นความแตกต่างกันอย่างมากมาย เด็กในอดีตมีความรับผิดชอบต่อการเรียนการสอนมากกว่าปัจจุบันเป็นอย่างมาก แล้วกับทักษะของเด็กเดี๋ยวนี้ดูจะอ่อนด้อยลงเป็นอย่างมาก ดูว่าเด็กจะวิ่งจะเดินนั้นช่างลำบากยากเย็นเมื่อเทียบกันกับอดีต  กับผู้ปกครองก็เหมือนกันครับการเอาใจใส่กลับกลายเป็นการเอาอกเอาใจลูกหลานกันจนเกินไป ลูกๆจะเอาอะไรเพียงแค่ทำหน้าบึ้งๆเข้าไว้มันก็จบแล้วทุกอย่างจะได้ดังใจไม่ว่าจะผิดหรือถูกได้ตามนั้นจริงๆเช่นนี้แล้วมันจะเหลืออะไรกันอีกครับ..ยิ่งยุคปัจจุบันพี่เลี้ยงดูจะเป็นเรื่องจำเป็นเสียเหลือเกินกับการเลี้ยงดูเด็กๆ เมื่อใช้คำว่า “พี่เลี้ยง”นั่นหมายถึงการจ้างวานนะครับอย่าลืม เพราะอะไรครูไก่ถึงต้องเขียนเรื่องนี้มันใช่เรื่องจะต้องไปสนหรือไม่ถามหน่อย

แต่พอมองเข้าไปในกลุ่มคนที่ว่านี่สรุปทุกอย่างมันมีที่มาและที่ไปอยู่เสมอ…เช่นครอบครัวไหนที่ใช้พี่เลี้ยงดูแลเด็กๆแทนพ่อแม่ ทุกอย่างมีเหมือนกันคือ เขาเป็นผู้นำพาเด็กมาสนามเท่านั้นที่เหลือเป็นหน้าที่ของครู ส่วนตัวเองก็เล่นมือถือตลอด 24 ไม่เคยคิดที่จะเงยหน้าขึ้นมาดูเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างในเวลานั้น หรือบางครอบครัวไม่ใช้คนมาดูแลก็ทำหน้าที่เองซึ่งก็ดูเหมือนจะดีแต่เอาเข้าจริงๆก็เหมือนกันนั่นคือก้มหน้าก้มตาหาแต่อะไรก็ไม่รู้กับมือถือ เด็กๆที่อยู่ในวังวนนี้ดูจะหนักข้อขึ้นทุกวันเพราะอะไรที่อยากได้อะไรที่ไม่อยากทำแค่ทำอย่างที่ว่า “หน้าบึ้งๆ”ก็จบพ่อแม่พี่เลี้ยงจะจัดให้ทุกคราไป…ผมเองเริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้มาระยะนึงแล้ว คงจะต้องบอกว่าในช่วงที่มีโรงเรียนนานาชาติยุคขึ้นเป็นดอกเห็ดนี่แหละที่เปลี่ยนแปลงสังคมที่เชื่อฟังเป็นอีกแบบนึง

เคยมีหลานที่มาเรียนโดยมียายรับส่งแต่สิ่งนึงที่รับไม่ได้คือการไม่มีหางเสียงในการพูดกับผู้ใหญ่ สอบถามไปสอบถามมาปรากฏว่าคำตอบมันเล่นเอาผมงงไปชั่วขณะ เพราะเด็กบอกว่า “ที่โรงเรียนไม่เห็นใครเขาทำกันเลย”แล้วอยากทำอะไรครูจัดให้หมดมาบ้านมีพ่อแม่ที่คอยตามใจ มีพี่เลี้ยงที่รับเงินเดือนจากพ่อแม่สุดท้ายปลายทางก็อย่างที่รู้ที่เห็น ซึ่งตอนนี้คงยากที่จะเยียวยาหรือรักษาอาการเหล่านี้เพราะปัจจัยมันมีมากกว่าที่คิดจริงๆ…

ครูไก่