Sport for Life

เส้นทางสายอาชีพของวงการเทนนิสไทย (2)

เรื่องราวของวงการเทนนิสไทย ณ เวลานี้สายเลือดใหญ่ที่จะมาแทนรุ่นพี่ดูจะเงียบสนิทมากว่า 10 ปีเข้าไปแล้ว ที่กล้าพูดกล้าเขียนเช่นนี้นั่นสืบเนื่องจาก “ระบบของเรา” มันไม่สามารถเอื้ออำนวยได้เลย กล่าวคือ ทั้งระบบการศึกษาและระบบของชีวิตในการฝึกซ้อม ในอดีต “เจ้าบอล”เคยกระชากวงการเทนนิสไทยให้ทะยานเป็นจรวด แต่สุดท้ายก็จบลงอย่างรวดเร็ว นั่นเพราะในขณะที่เรามี “ฮีโร่”ที่ถือว่าดีที่สุดเท่าที่เราเคยมีมาในอดีตยันปัจจุบัน แต่เรากลับใช้โอกาสไปกับการโชว์ตัวเสียมากกว่าการวางแผนในอนาคต สุดท้ายเวลาที่กีฬาชนิดนี้จะตกต่ำก็มาถึงแล้วก็เร็วกว่าที่ควรจะเป็นมาก

ก็คงต้องบอกว่าช่างมัน…เรามองเด็กในยุคปัจจุบันดีกว่านะเพราะจะไปหวังให้รุ่นพี่มาช่วยรุ่นปัจจุบันมันยากแล้ว เดี๋ยวนี้เราก็ยังคงมีการแข่งขันกันในระดับเยาวชนกันแทบทุกอาทิตย์ แต่เด็กกลับหลีกลี้หายหน้าไปกันหมดเมื่อล่วงเข้าสู่ยุควัย 14-15 ปี นั่นคงเพราะเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของพวกเขาแหละไอ้จะเดินสายอาชีพเต็มตัวก็ลำบาก อาจจะด้วยปัจจัยหลายๆอย่างเช่น เงินรวมถึงสถานที่ในการฝึกซ้อม หรือกลุ่มที่จะซ้อมรวมกัน…อีกอย่างคือการศึกษาที่เป็นตัวสกัดดาวรุ่งจริงๆ

ทีนี้เราจะมองเด็กอย่างไรว่า “ไหวมั้ย”กับวงการเทนนิสอาชีพ อย่างแรกคือ “ความสามารถของเด็ก” อันเป็นต้นทุนหลักของนักเทนนิส จากที่ครูไก่คร่ำหวอดอยู่ในวงการเทนนิสมาเกือบจะทั้งชีวิตเคยเห็นเด็กมากมายที่อยู่ในวงจรของกีฬาชนิดนี้ ฝึกเด็กมาเป็นพันๆมันทำให้เราทราบว่า “การที่เราจะฝึกใครสักคนให้ถึงซึ่งจุดหมายนั้นเรื่องของความสามารถของเด็กเองคืออันดับแรก” อาจมีใครที่คิดแตกต่างก็ไม่เป็นไรครับ แต่ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ เพราะการที่จะออกแบบฝึกให้เด็กสองกลุ่มซึ่งมีความสามารถที่แตกต่างกันนั้นมันจะถึงจุดหมายได้แตกต่างกัน ทั้งระยะเวลา การลงทุน และสุดท้ายคือความสำเร็จ ต่างกันเป็นปีๆก็ว่าได้

ต่อมาคือเด็กเอาหรือเปล่า ปัจจัยนี้มันเป็นสิ่งเกื้อหนุนกันกับเรื่องแรก คือตัวเด็กมีความสามารถด้วย แล้วแถมด้วยเอาอีกด้วยแค่นี้ก็จบได้แล้วครึ่งทางในระดับเยาวชน นั่นเพราะเด็กกลุ่มนี้มีสังเวียนให้ต่อสู้กันอยู่มากมายในบ้านเรา การเก็บคะแนนสะสมอันดับโลกไม่ใคร่ยากเย็นนักพูดง่ายๆก็ “พอไหว” เอาเป็นว่าถ้าเก่งจริงอันดับท็อป 100 กับการแข่งขันในบ้านเราพอจะเป็นไปได้นะครับ แต่หากจะก้าวข้ามไปอยู่ในครึ่งหลังของร้อยคงต้องออกตะเวนไปแข่งยังต่างบ้านต่างเมือง และ ณ จุดนี้แหละคือ หนทางของเยาวชนสู่อาชีพ ส่วนจะไปมาอย่างไรฉบับหน้าเจอกัน

ครูไก่