ป่าข้างๆ กรุงฯ

ความสุขที่ได้ช่วยเหลือกัน

คนเรานี้นับจากลืมตา ดูโลกขึ้นมากว่าจะมีโอกาสได้เสียชีวิตกันอีกทีมันก็นานโขอยู่นา แล้วช่วงเวลาที่เรามีชีวิตอยู่คนเราทำอะไรกันไว้บ้าง เอาแค่สองอย่างคือ “ทำดี” กับ “ทำชั่ว” นี้ก็เอาเรื่องอยู่นา เพราะการที่คนเรากว่าจะรู้จักกับคำว่า “ผิดชอบชั่วดี” บางคนถึงขนาดเจียนจะตายแล้วพี่แกยังไม่รู้กันเลยว่า “ความดีกับความชั่ว” มันต่างกันอย่างไร

ครูไก่เองเวลาทำอะไรสักอย่างที่ต้องไปเกี่ยวข้อง กับจิตใจไปคาบเกี่ยวกับ “บุญกุศล” ผมมักไม่ค่อยจะจำหรือทำแล้วก็แล้วกัน หรือจะช่วยเหลืออะไรใครสักอย่างก็ช่วยแล้วก็จบกัน ใครจะจำได้หรือไม่ได้ก็สุดแท้แต่ จะนึกถึงหรือไม่ผมไม่สนใจ คือเราช่วยเท่าที่เรามีกำลังวังชาเท่านั้น ที่เขียนเรื่องนี้เพราะเวลาช่วยใครให้เขาเติมเต็มในชีวิตได้แล้วผมขอเพียง ความสุขที่เขาสำเร็จเป็นพอ… นอกจากนั้นยังจะไม่เลือกด้วยว่าเป็นลูกหลานใครหรืออยู่ในศาสนาหรือนิกายอะไร ช่วยคือช่วยครับ

เวลาเราเห็นเด็กสักคนที่ขาดแล้วเราเติมเต็มให้แล้ว บอกได้ว่ามันเป็นสุขมากมาย จากเด็กเยาวชนของ กทม. ที่ไปคว้ารางวัลในการแข่งขัน กีฬาฟุตบอลเยาวชนนานาชาติ สตูร์เชอร์คัพ 2016  ณ สนามแข่งขัน เมืองออสเตอร์ซุน ราชอาณาจักรสวีเดน โดยชนะเลิศได้เหรียญทองพร้อมถ้วย 2 รางวัล ในรุ่นอายุ 12 ปี หญิง และรุ่นอายุ 15 ปี หญิง ซึ่งในรุ่นนี้เป็นการครองถ้วยแชมป์ 2 ปี ซ้อน ส่วนรุ่นอายุ 12 ปี ชาย  ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2 รับเหรียญทองแดง แล้วเด็กในรุ่น 12 ปีหญิงเด็กหญิงแพรวา นุดนาบี จากโรงเรียนคารีอุปถัมภ์ ยังได้รับรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมอีกต่างหาก (คู่กับรุ่นอายุ 15 ปี หญิง นางสาวอนุธิดา มะลาศรี โรงเรียนนาหลวง) ผลประโยชน์นี้ต้องยกให้กับครูที่รักเด็กๆอย่าง “ครูหวัง” จาก ร.ร.คารีอุปถัมภ์ แถวๆหนองจอก ที่สอนสั่งลูกศิษย์ลูกหาได้เยี่ยมยุทธ์ขนาดนี้ ส่วนของครูไก่ขอได้ช่วยเป็นพอ จะเป็นลูกหลานใคร หรือจะถือศาสนาใดเป็นที่พึ่งของชีวิตนั่นไม่ใช่ปัญหาครับ…เชื่อว่าในอนาคต เด็กๆเหล่านี้คงจะเป็นกำลังหลักของชาติกันต่อไป… สู้ต่อไปนะลูก… ลุงเอาใจช่วย

 

ป่าข้างๆ กรุงฯ

หลังจากฝนได้ทิ้งช่วงภูมิภาคนี้มานานเต็มที เล่นเอาชาวบ้านชาวช่องพากันวิตกกันไปต่างๆนานา เขื่อนที่กักเก็บน้ำบางแห่งกลายเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ไปโดยปริยาย ครูไก่เคยเดินทางไปที่เขื่อน “บางลาน” นัยว่าเป็นเขื่อนที่สามารถกักเก็บน้ำได้ทั้งปี ความที่ตัวเขื่อนอยู่กลางระหว่างทะเลอ่าวไทยกับอันดามัน ภาพที่จะเห็นเขื่อนนี้แห้งขอดนั้นมันไม่เคยอยู่ในสมองของเราๆท่านๆกันเลย แต่กับภาพที่ผมเห็นมันสุดจะพูดถึง จากแอ่งน้ำที่อยู่ระหว่างร่องเขากลับกลายเป็นเพียงร่องน้ำเล็กๆเท่านั้นเอง

ทีนี้เราลองมาดูเรื่องของสนามกอล์ฟกันบ้างว่ามันจะหนักหนากันสักปานใด ถ้าสนามที่สร้างโดยใช้ภูมิประเทศเดิมมาเป็นสนามบอกได้เลยว่าต้องสู้กันชนิดชั่วโมงต่อชั่วโมง หญ้าตรงไหนเลี้ยงได้ก็เอาไว้ก่อนแต่กับที่ซึ่งเป็นหญ้านอกเหนือจากการเล่นก็คงหาน้ำกินกันเอาเอง คือแบบที่เขาเรียกกันว่า “ตายฝังยังเลี้ยง” อะไรทำนองนั้น

แต่กับสนามที่ใช้พื้นที่ทำสนามโดยการขุด “สระ” ไปตามแฟร์เวย์ แล้วกำนำน้ำมาเป็นส่วนหนึ่งของสนาม ผมว่าสนามแบบนี้สนุกไปอีกแบบนะครับ หลายสนามที่ผมกล่าวถึงในเขตปริมณฑล ทั้งเขตบางนา-ตราด หรือจะเป็นสายพระราม2 หรือจะออกไปทางอยุธยาก็มีหลายสนามอยู่ แต่ที่ถูกอกถูกใจครูไก่มากเวลานี้ก็ต้อง “กรุงกวี” เท่านั้นครับ เพราะจากสนามที่ไม่ยอมแพ้ต่อการท่วมของน้ำเมื่อปี 54 ผมว่าเป็นสนามเดียวที่สู้จริงๆ เพราะจากทำเลที่ตั้งนั้นสนามนี้น่าจะต้องมีน้ำระดับ 3 เมตรขึ้นในสนาม แต่ก็ผ่านมาได้แบบไม่ลำบากมากมายนัก

ที่ต้องพูดถึง “กรุงกวี” อีกครั้งก็ความที่สนามนอกจากจะเป็นที่ซึ่งเอาไว้ออกรอบกันแล้ว ถ้าสังเกตุดีๆ สนามดูจะคล้ายกับว่าเป็น “ป่ากลายๆ” อีกต่างหากครับ เพราะหลังจากพ้นจากน้ำเมื่อปีนั้นมา “กรุงกวี” ก็เสริมอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายหลายอย่าง ทั้งต้นไม้ ซุ้มน้ำ หญ้าทั้ง “แฟร์เวย์” และ “กรีน” เล่นกอล์ฟที่นี่ถึงแม้ “สกอร์” จะเลวเปวสักเพียงใด แต่การได้เล่นกอล์ฟในป่าข้างๆ กรุงเทพฯ นี่มันหาได้ยากยิ่งแล้วครับ ลองแวะไปนะครับสนามกอล์ฟกรุงกวี ป่าข้างๆ เมืองกรุงฯ สวรรค์ของนักกอล์ฟที่รักในธรรมชาติ รักต้นไม้ใบหญ้า ขอเชิญครับที่กรุงกวี

ครูไก่ ลำพอง ดวงล้อมจันทร์