คนแสนดีคนหนึ่ง..ที่จากไป

คนแสนดีคนหนึ่ง..ที่จากไป

วันนี้ ขออนุญาตเขียนถึง บุคคลในวงการกีฬาที่จากไป อีกคนหนึ่ง ด้วยความระลึกถึงครับ

รศ.อิราวัณณ์ ผาณิตวงศ์ ปูชนียบุคคลวงการกอล์ฟบ้านเรา  ที่ไม่ว่าใครในวงการกอล์ฟไทย ต่างยกมือไหว้ และเรียกท่านว่า “ป้าอ้อย”

ป้าอ้อยทำงานสารพัดตำแหน่งในเส้นทางสายกอล์ฟ ด้วยใจรักกีฬานี้ ตั้งแต่ยังสาวๆ   แต่งานของท่านที่ถือเป็นคุณูปการอย่างยิ่ง คือ เป็นหนึ่งใน บุคคลผู้สร้าง วิถีและรากฐานนักกอล์ฟเยาวชน  นับแต่สองทศวรรษก่อนจนบัดนี้  อันสามารถกล่าวได้ว่า ผู้ปกครอง – นักกอล์ฟเยาวชนสมัยโน้นจนสมัยนี้ ..ต่างยกมือไหว้ป้าอ้อยด้วยความเคารพรัก  เหมือนเป็นผู้ปกครอง ที่เมตตาใจดี ต่อลูกหลาน ครอบครัวนักกอล์ฟเยาวชน

ชื่อของ “ป้าอ้อย”  ก็มาจาก ที่เด็กๆนักกอล์ฟเยาวชนเรียกกันมาเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน  ทั้งที่วัยของท่านเป็นคุณย่าคุณยายมานานแล้ว

ป้าอ้อย รักเด็ก มีจิตวิญญาณเป็นครู ผู้ให้  รักกีฬากอล์ฟ จึงจับงาน กอล์ฟเยาวชน เป็นจริงเป็นจัง

ยุคแรกๆ ป้าอ้อย จัดการแข่งขันกอล์ฟเยาวชน ด้วยตัวเอง เพราะอยากจัด อยากทำ อยากให้เด็กมีกิจกรรมเล่นกอล์ฟ  ใจไม่รักคงทำไม่ได้ เพราะ ป้าอ้อยทำเองหมด หาสปอนเซอร์ หาสนาม จัดแข่งที ก็หาคนช่วยทำงานแบบvolunteer มีทั้งนักข่าวสาวกอล์ฟ ทั้งผู้ปกครองนักกอล์ฟเยาวชนมาช่วยกัน ตอนนั้น ทำงานเสมอตัว ป้าอ้อยก็ดีใจแล้ว เพราะบ่อยครั้ง ป้าอ้อย ควักเงินตัวเองออกก็มี

ผมรู้จักป้าอ้อย สนิทสนม ก็เมื่อสมัยที่ลูกสาว เล่นกอล์ฟเยาวชน นั่นแหละครับ   ป้าอ้อย มีบุคลิกแห่งความเป็นมิตร ยิ้มแย้มแจ่มใส  มีความหวัง มีพลังแห่งการทำงานตลอดเวลา คุยกับป้าอ้อยสนุกทุกครั้ง

ครั้งหนึ่ง ป้าอ้อยเคยคุยกับผม จัดกอล์ฟเยาวชนเหมือน จัดแข่งกับรายการของสมาคมฯ  มันก็เหนื่อยนะ

สปอนเซอร์ก็ต้องให้รายการของสมาคมฯก่อน  สมาคมฯยังมีระบบ จัดเก็บสะสมแรงกิ้งนักกอล์ฟเยาวชน มีผลต่อการได้ไปแข่งต่างประเทศ จนไปถึงติดทีมชาติ  ของป้าอ้อยไม่มีอะไรเลย  อยากให้เด็กได้เล่น ได้มีโอกาสลงสนามแข่ง ฝึกปรือฝีมือเยอะๆ  ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น

ผมบอกป้าอ้อยว่า กอล์ฟเยาวชน ทำได้ครับ พ่อแม่ผู้ปกครองส่งเสริมลูกเล่นกอล์ฟมากขึ้น มีสตางค์  อยากให้ลูกได้มีทัวร์นาเมนต์แข่งทั้งนั้น  แต่แข่งแล้วต้องมีผลงาน  ป้าอ้อยต้องมองว่า ตรงนี้มีมูลค่า ที่มีดีมานด์ ความต้องการ  ป้าอ้อยเป็นคนกลาง หาซัพพลายเออร์  ที่เขาใช้มูลค่าตรงนี้ไปต่อยอดธุรกิจได้ซิ่ครับ

ป้าอ้อยปิ๊งไอเดีย  ติดต่อ ดร.กัณฑิมา กุญชรฯ ผู้หญิงรักกอล์ฟ เล่นกอล์ฟ แห่ง ทรู วิชันส์  ก็โป๊ะเชะเลย!

โน้น  ทรูฯต้องการ content กีฬา เข้ามาในช่อง เพื่อสร้างมูลค่า ดึงดูดลูกค้าสมัครสมาชิก  รายการแข่งขันกอล์ฟเยาวชน จึงตอบโจทย์ทุกข้อ  ค่าใช้จ่าย ค่าโปรดักชั่นไม่มาก  ได้ทั้งเนื้อภาพคอนเทนต์ทำรายการลงช่อง ขยายฐานลูกค้าสมาชิกที่เป็นผู้ปกครองนักกอล์ฟเยาวชนทั่วประเทศ มีแต่จะมากขึ้นๆ   ได้รายการที่เป็นเอกลักษณะเป็นลิขสิทธิ์ของทรูฯ อันสามารถต่อยอด ขยายข่ายคอนเนคชั่นกอล์ฟเยาวชนในภูมิภาคอาเชียน หาสปอนเซอร์เพิ่มมูลค่า

คือที่มาของ รายการกอล์ฟ True Vision Junior Golf Tournament TJGF ที่เป็นรายการประจำช่องกีฬาทรูฯมากว่ายี่สิบปี (เลิกไปเมื่อ2ปีก่อน)  ป้าอ้อยยังก่อตั้ง สมาพันธ์นักกอล์ฟเยาวชนไทย Thailand Junior Golf Federation ( TJGF) เพื่อให้เป็นองค์กรในการติดต่อประสานงานกอล์ฟเยาวชนนานาชาติ โดยเฉพาะในภาคีประเทศอาเชียน ร่วมกันจัดการแข่งขันเซอร์กิตเยาวชน  ภายใต้การทำทาง ของ “ป้าอ้อย” นักกอล์ฟเยาวชนไทย พัฒนาฝีมือจากการแข่งขัน จากการเอาใจใส่ ไปได้โลดๆ

กี่ชื่อๆ ในทศวรรษที่ผ่านมา ที่ประสบความสำเร็จในวิถีกอล์ฟ..ตัวทีมชาติ ต่อยอด โปรกอล์ฟ ไม่ว่าชายหญิง ต่างเดินทางสายที่ป้าอ้อย ทำให้ด้วยรักเด็ก รักกอล์ฟทั้งสิ้น

ป้าอ้อย ไม่เพียงแต่จะ  “เป็นผู้ให้โอกาส”กับเด็กๆนักกอล์ฟเยาวชนรุ่นแล้วรุ่นเล่า หากยัง”ลงลึก” เป็น ญาติผู้ใหญ่ เป็น”แม่ทูนหัว”ของเด็กหลายคน  ป้าอ้อย เป็นครูด้วยจิตวิญญาณ และ รู้ว่า ในโลกแห่งความเป็นจริง ความสำเร็จของการเป็นโปรกอล์ฟนั้น ไม่ใช่กับทุกคน  ที่เห็นนั้น เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งที่ปริ่มน้ำขึ้นมา ข้างใต้อีกมหึมาเท่าไหร่ที่จมน้ำ

เด็กนักกอล์ฟมากมาย จะไม่เรียนหนังสือ จะตีกอล์ฟอย่างเดียว เพื่อไปเป็นโปรกอล์ฟ พ่อแม่เอาไม่อยู่ ต้องขอให้ป้าอ้อยช่วย ป้าอ้อยก็ต้องช่วย ทั้งขับรถไปหา ทั้งโทรศัพท์ติดต่อเด็กตลอดเวลาเพื่อกล่อมเกลา ป้าอ้อยเคยเล่าตลกว่า..ลูกพี่เองแท้ๆ  ยังไม่ต้องลงทุนลงแรงขนาดนี้เลย

เด็กหลายคน เติบใหญ่เป็นนักกอล์ฟมือซิงเกิ้ล มีการมีงานทำมั่นคง ไม่เป็นส่วนหนึ่งของภูเขาน้ำแข็งใต้น้ำ ก็เพราะป้าอ้อยช่วยดึงไว้

ป้าอ้อย สมัยสาวๆ ทำสนามกอล์ฟเจ๊ง..สนามริเวอร์ แคว อยู่เมืองกาญจน์ (นักกอล์ฟรุ่นเก่าคงยังจำได้)  ไม่เจ๊งได้ยังไง ใครไปตีสนามนี้ ต้องขึ้นรถฝ่าดง แล้วลงแพ แบกถึงกอล์ฟไปเล่นอีกฝั่ง  มีที่นามรดกที่หนองจอกหลายร้อยไร่ ถวายวัดด้วยใจบุญ วัดไม่ได้ทำอะไร เลยขอเช่ากลับมา ทำสนามกอล์ฟ The Pine Golf & Lodge

เจตนาแรก ไม่ใช่อะไรเลย จะทำสนามกอล์ฟให้เด็ก นักกอล์ฟเยาวชนมาเล่น มาซ้อม ในราคาที่แสนถูก หรือฟรียังได้  ซึ่งผมอาจมีส่วนจุดประกาย

จำได้ว่า ป้าอ้อยบ่นว่า หาสนามกอล์ฟจัดแข่งให้เด็กยากขึ้น ได้งบประมาณจากทรูฯให้จัดการแข่งขัน ก็มีจำกัด ต้องไปเล่นต่างจังหวัดไกลๆโน้น สงสารผู้ปกครอง  ผมเลยแซวว่า..ป้าอ้อย มีที่ ก็ทำสนามกอล์ฟเองเลยซิ่   ไว้แข่งรายการกอล์ฟเยาวชน  แข่งมันซ้ำสนามเดิมนี่แหละ U.S Open ยังแข่งแต่สนาม ออกัสตาเลย ขอให้เด็กมีสนามแข่ง ค่าฟีแทบจะฟรี  ยังช่วยผู้ปกครองไม่ต้องแบกภาระเยอะด้วย

หายไปครึ่งปี ป้าอ้อยโทรมาบอกว่า..คุณยอดชาย พี่ทำสนามกอล์ฟแล้ว ที่หนองจอก 9 หลุมแรกเสร็จแล้ว มาหน่อยซิ่

ผมขับรถไป ซอกแซกผ่านทุ่งนา จนถึงสนามกอล์ฟ ที่คลับเฮาส์ยังสร้างไม่เสร็จ  สนามกอล์ฟถูกฟอร์มขึ้น เหมือนไถดินพูนกลางทุ่งนา  ต้นไม้ยืนต้นเพิ่งปลูกหลอมแหลม แดดร้อนจัด แต่ที่แจ่มใสยิ่งนักคือ รอยยิ้มของป้าอ้อย

จึงไม่แปลกที่ นับแต่กาลนั้น สนามกอล์ฟ The Pine Golf & Lodgeหนองจอก จึงเป็น Home ground สนามประจำแข่งขันกอล์ฟเยาวชน TJGF  กาลเวลาผ่านมากว่ายี่สิบปี สนามแห่งนี้ กลายเป็นสนามเก่า งดงาม ต้นไม้ครึ้ม เป็นสนามรักของนักกอล์ฟมากมาย เพราะตีสนุก ค่าฟีเป็นมิตรตลอดกาล จวบจนทุกวันนี้

ผมพบป้าอ้อย เมื่อสักสามสี่ปีก่อน ในงานสยามกีฬาอวอรดส์   ถ้าจำไม่ผิด ป้าอ้อยมารับรางวัล รุ้กกี้ยอดเยี่ยม ให้ อาฒยา ฐิติกุล ที่แข่งกอล์ฟต่างประเทศ  ต่างทักกันด้วยความดีใจ ด้วยไม่พบกันมาเกือบยี่สิบปี ป้าอ้อยถามถึงลูกสาวผม ที่เอ็นดูเป็นพิเศษ   เมื่อสามสี่เดือนก่อน ผมๆไปเล่นกอล์ฟรุ่นโอวี44 ที่สนาม The Pine Golf & Lodge ได้คุยฟุ้ง รู้จักกับเจ้าของสนามดี ตีฟรีกินข้าวฟรียังได้ แค้ดดี้บอกว่า น่าเสียดาย ที่นายไม่เจอ “นายแม่” เมื่อวานก็มาที่สนาม วันนี้ไม่มา

แค้ดดี้เล่าว่า สนามนี้ยังคงให้สิทธินักกอล์ฟเยาวชนมาซ้อม พนักงานสนามทุกคนรักนายแม่ ช่วงโควิด แขกมาเล่นน้อยมาก นายแม่ก็เลี้ยงหมด มาดูแล มาจัดโปรโมชั่นสารพัด แทบจะให้ตีฟรี  เพื่อให้แค้ดดี้พอมีงานทำ 

ผมยังดีใจ คิดว่า ต้องหาเวลาไปเล่นที่นั่น คราวนี้โทรหาก่อน อยากเจอป้าอ้อย คุยเรื่องความหลังกัน คงสนุก

อ้าว..รู้ข่าว เช้าตรู่ของวันที่ 18 เม.ย. รศ.อิราวัณณ์ ผาณิตวงศ์ “ป้าอ้อย”จากไปแล้วโดยสงบ เรียบง่าย ดังผู้มีบุญ  คืนร่างสู่มาดรธรรมชาติ ที่วัดเทพศิรินทร์ ในวันที่ 22 เม.ย.ศกนี้

ผมจำใบหน้าของป้าอ้อย เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน หรือสามสี่ปีก่อน มีรอยยิ้มสดใสที่ไม่เคยเปลี่ยน  เป็นคนดี อีกคนหนึ่งที่ผมระลึก คิดถึงและ ก้มกราบ

ทำสนามกอล์ฟบนสวรรค์ไว้นะครับ..เผื่อสักวันผมจะไปขอเล่นด้วย

ยอดทอง