เมื่อเราเริ่มเบื่อกับงาน

เมื่อเราเริ่มเบื่อกับงาน

งานกับเงินเป็นของคู่กันเมื่อคนเราไม่มีงานนั่นย่อมหมายถึงการจะมีเงินมาจับจ่ายใช้สอยอาจจะดูยากเย็นเต็มที แต่ถ้าในรายที่พอจะมีทุนสำรองจากการเก็บออมมาก่อนหน้าก็ดูว่าใจคงจะไม่วุ่นวายสักเท่าไหร่ งานที่เราทำเป็นประจำบางทีถ้าเกิดความเบื่อหน่ายขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วนอันนี้ต้องรีบหาต้นตอของความเบื่อนั้นให้เร็วที่สุดแล้วก็รีบขจัดมันออกไปเสียจากการทำงานให้เร็วที่สุดเพราะไม่เช่นนั้นอายุการทำงานของเราก่อนหน้านี้จะไม่มีความหมายเอาเลย เพราะเมื่อใดเริ่มมีความเบื่อเข้ามาในชีวิตการทำงานแล้วละก็ “เราจะเป็นเหมือนคนแปลกในที่ทำงาน” เพราะจากภาพเดิมๆ ที่พรรคพวกที่เคยเห็นจะมีคำว่า “เอ๊ะ” พี่เขาเป็นอะไรของเขาว่ะ…และเมื่อนั้นความเหินห่างจะเกิดขึ้นระหว่างเรากับเขา…

ไอ้ความเบื่อนี่ครูไก่เคยพบมาบ่อยช่วงนี้ถึงแม้จะมีความสบายในการสอนมีสนามอยู่ในร่ม มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบแต่ก็อย่างว่ามันจะมีบรรดานักคิดนักฝันที่รอจังหวะเหมาะเข้ามาด้วยเหมือนกัน แต่ด้วยความที่เราอยู่มานานปัญหาต่างๆ ที่เคยเจอมามากเราก็จัดการได้หมดก็ลองคิดดูว่าอายุงานกว่า 40 ปีจะพบเจอกับอะไรมาบ้าง แต่คนรุ่นใหม่ที่เข้ามาทำงานเขาไม่เข้าใจหรอกว่า “อะไรคือสิ่งที่จะก่อให้เกิดปัญหา” พอเราพูดคุยว่าอะไรคืออะไรก็กลายเป็นเราคือเราทำตัวเป็นจะเข้ขวางคลองแบบนี้ก็ไม่เป็นไร “ปล่อยไปให้เกิดเรื่อง” แล้วค่อยคุยกันแบบนี้มันจะแจ๋วสุดพอมากเข้าๆ ต่อไปเขาทำอะไรก็จะมาถามเราก่อนเสมอแล้วปัญหาจะไม่เกิดหรือถ้าจะเกิดก็น้อยลง…

นั่นคือเรารู้ทันกับปัญหาที่จะเข้ามาทำให้เกิดความเบื่อหน่ายต่อการทำงานหรือถ้าเราสามารถที่จะรู้ถึงต้นตอของความเบื่อก็แนะนำให้ปิดหูปิดตาของเราเสียระยะหนึ่งจะทำอะไรก็เชิญอย่าเอาความคิดของเราไปขวางในความคิดของคนอื่นเขาสักระยะหรือออกไปทำอะไรต่อมิอะไรที่เราอยากทำมากก่อนหน้าออกไปเที่ยวออกไปคุย ปล่อยชีวิตให้สบายๆ บางทีเราอาจจะมีไฟมีมานะกลับมาอีกรอบ

ครูไก่นี่ความที่เป็นพวกเอาจริงเอาจังในเรื่องการสอนพอเจอเด็กที่มาเล่นเหมือนกินยาเบื่อมาแต่ในรถ ลงสนามก็แทบจะกราบกรานจากผู้ปกครองว่าขอให้ลงไปเล่นทีนะลูก…แรกๆ ก็ไม่ไหวเหมือนกันส่วนมากเด็กกลุ่มที่ว่ามาก็โตมีครอบครัวมีลูกกันหมดแล้วครับ แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยที่พาลูกส่งมาให้เราสอนอีกและกำชับกำชาว่าครูจัดเต็มเลยนะครับสอนเหมือนสอนพวกเราสมัยก่อนแต่ก็อย่างที่ทราบกันว่าเด็กเดี๋ยวนี้เขาพัฒนากันไปมากมายการดุ บ่น ทำโทษทำอะไรเขาไม่ได้มากนักหรอกแต่ถ้าสอนด้วยความเอ็นดูรักใคร่มันจะเป็นหนทางที่งดงามกว่า ทั้งหมดนี้ก็ถูกค้นพบมาจากความเบื่อต่ออาชีพครูนั่นแหละ เพราะยิ่งทำชีวิตให้เด็กไม่กล้าเข้าหาครูเท่าไหร่เราจะไม่สามารถเข้าไปในใจเด็กได้เลย…

อย่าลืมนะครับถ้าเบื่อกับงานสุดๆ ลองมองย้อนกลับไปแล้วคิดดูซิว่าเราพลาดอะไรลงไปในชีวิตเราหาให้เจอแล้วกลับมายืนทำหน้าที่กันใหม่ผมเชื่อว่าทำได้ไม่ยาก บางทีความสุขมันอยู่ข้างหน้าเรานี่เองนะครับ…เบื่อใช่มั้ยหาเหตุให้เจอปรับปรุงแล้วกลับเข้าสู่วิธีการทำงานใหม่รับรองได้อีกยาว

ครูไก่