ศึกที่ยืดเยื้อ

ศึกที่ยืดเยื้อ

ไอ้เรื่องของความขัดแย้ง ณ เวลานี้มันมีแทบจะทุกทวีป แต่ที่หนักหนาและยืดเยื้อมานานและดูว่าเป็นสงครามเต็มรูปแบบก็ต้องยกให้รัสเซียกับยูเครนทั้งสองประเทศนี้จะต่อสู้ฟาดฟันกันไปยาวนานแค่ไหนมันก็สุดจะคาดเดาได้ว่าวันเวลาในการที่ผู้คนจะอยู่กันอย่างสงบสุขนั้นจะเกิดขึ้นเมื่อใด แต่ที่แน่ๆ คือทุกครั้งที่มีความขัดแย้งและลุกลามถึงขนาดกับคำว่าสงครามบางครั้งมันก็ไม่ได้เกิดจากประเทศคู่สงครามโดยตรง หากแต่มันเป็นความวุ่นวายในการที่จะดิ้นรนเพื่อความสุขสบาย แต่ในวิธีเหล่านั้นกลับไปเหยียบตาปลาของอีกประเทศเข้าสุดท้ายก็ปลายเป็น “สงครามขึ้นจนได้”

ลองไล่เรียงมาใกล้อีกนิดหนึ่งก็ที่ตะวันออกกลางที่ “อิสราเอลกับกลุ่มฮามาส” โดยมีประเทศข้างเคียงเป็นสังเวียนนับแต่การบุกแบบสายฟ้าแลบของ “ฮามาส” ที่เข้ามาในอิสราเอลแต่พอโดนโต้กลับไปบรรดานักรบของอิสราเอลอาศัยความชอบธรรมของการถูกรุกรานเปิดฉากเข้าพื้นที่ไปแบบยาวๆ ไม่สนหน้าไหนจะพูดหรือบ่นอะไรทั้งสิ้นเรียกว่าตัวเล็กแต่ใจมันได้ หน้าไหนก็เชิญแบบภาษานักเลงเราๆ ชอบพูดกัน “ให้ใหญ่บังมิดเรียงหน้ามาได้เลยครับ…”

ที่สดๆ ร้อนๆ ก็ต้องของเรานี่แหละเพราะเราโดนพวกเขมรมาลูบคมแถมท้าตีท้าต่อยทั้งๆ ที่ด้วยกว่าทุกมิติในการรบพวกมันยังกล้าเปิดฉากทำความขัดแย้งให้เป็น “สงครามขนาดย่อม”ดีว่าเรามีกองทัพและจอมทัพที่ชาญฉลาด จะด้วยเรามีข้อมูลทุกอย่างที่คู่ต่อสู้เรามีดังนั้นการจัดหนักจัดเต็มมันจึงไม่ยืดเยื้อ…หากไม่โดนห้ามปรามจากภายในกันเองป่านนี้ความรำคาญแบบแมลงหวี่แมลงวันตอมหน้าคงจะไม่เกิดขึ้น…

เอาเข้าจริงๆ เรามาดูว่าพื้นที่ของไทยที่เสียให้ไอ้พวกฝรั่งตาน้ำข้าวไปเพื่อแลกแผ่นดินแม่ ถ้าจะขุดคุ้ยกันจริงๆ ก็ให้เอาไอ้พวกตาน้ำข้าวที่อ้างตัวว่าดีนักหนามายืนยันกันว่า “ถ้าไทยเราจะเอาพื้นที่เดิมที่เราเสียไปนั้นเอากลับมาเป็นของเราดังเดิมมันจะชอบธรรมบ้างหรือไม่” ก็ไหนๆ มันจะไม่คบค้ากันแล้วก็ล่อมันเสียเลย ไปหาคนที่เก่งเรื่องกฎหมายระหว่างประเทศให้เขามาช่วยดูซิว่าพวก “โจรเขมร” มันจะทำหน้าอย่างไร…

แต่ก็อีกนั่นแหละคนไทยที่ทำมาค้าขายกันอยู่เวลานี้ยังมีพวก “ขายชาติ”ปะปนอยู่ไม่น้อยดังนั้น “ศึกนอกนั้นพอรับได้แต่ศึกในมันต้องถอนรากถอนโคนกันเสียที” มันจะได้สงบสุขกันเสียทีนะครับ

ครูไก่