ระดับของความเก่งที่ต้องไปให้ถึง

ระดับของความเก่งที่ต้องไปให้ถึง

ในโลกของวงการกีฬาทั้งอาชีพและสมัครเล่นถ้ามันต้องวัดกันว่าใครเจ๋งกว่าใครก็ต้องดูถึงความสำเร็จในระดับต้น ระดับกลาง และความสำเร็จที่ยาวนานอันเป็นความสำเร็จที่ทุกคนอยากจะได้แต่ว่ามันยากเหลือหลาย เพราะในวงการกีฬาทุกชนิดที่มีอยู่บนโลกทุกนาทีจะมีนักกีฬาที่เก่งกล้าเกิดขึ้นเสมอ และแถมเกิดแทบจะทุกมุมของโลกอีกด้วย เพียงแต่เส้นทางที่จะเจิดจรัสมันมักแตกต่างกันเท่านั้นเอง

ในระดับความเก่งของไทยเราซึ่งตั้งแต่หัวเท่ากำปั้นยันรุ่นๆ เราจ๊าบได้อยู่ ดังจะพอสดับรับฟังถึงแชมป์ในระดับเยาวชนที่เราเก็บกวาดมาเป็นขนม แต่พออายุล่วงเลยเข้าเกินคำว่าเยาวชนไปทำไมเด็กเราแทบจะสูญพันธุ์ในวงการหรือบางคนสมัยเด็กๆ นักกีฬาเรากดซะเป็นว่าเล่น พอเขากลับไปแล้วเริ่มเอาจริงและด้วยโครงสร้างของชาติพันธุ์เราแทบจะไม่มีโอกาสได้สู้เลยไม่ว่าจะเป็นกีฬาอะไร

สมัยหนึ่งเราเคยมีนักเทนนิสที่เก่งมากในระดับเยาวชน เคยชนะนักเทนนิสเยาวชนรุ่นเดียวกันแบบสบาย แต่พอเข้าสู่อาชีพของเราก็พอได้เคยขึ้นถึงมือ 9 ของโลกอยู่พักหนึ่งส่วนคู่แข่งที่เคยฟาดฟันกันมาพี่แกค่อยๆ ขึ้นสู่มือวางอันดับต้นๆ สุดท้ายก็รั้งมือ 1-3 ของโลกอยู่เป็นนานสองนาน ส่วนของเราก็รูดกราวลงมาแบบไม่น่าเชื่อ เรื่องแบบนี้ก็อยากจะพูดถึงความพร้อมในวงการกีฬาของเราในจำนวนนักเทนนิสหรือนักกีฬาอะไรสักคนพอเห็นแววเจิดจรัส เขาจะจัดทุกอย่างมาประเคนแบบพร้อมรบ ไม่ว่าจะเป็นผู้จัดการในเชิงธุรกิจ โค้ช นักโภชนาการ คู่ซ้อม แพทย์ผู้ดูแลสุขภาพ นักกายภาพ ฯลฯ… แบบนี้เขาจึงทิ้งเราไม่เห็นฝุ่น…

อีกข้อคือ นักกีฬาของเราพอเก่งเข้าหน่อยก็ไม่เอาอะไรแล้ว “กูเก่ง กูไปได้” สุดท้ายก็จอด นั่นอาจเป็นเพราะรอบตัวของคนเก่งมักจะมีคนเก่งกว่าอยู่มากมายนั่นเพราะใครก็อยากเข้าใกล้แล้วได้แสง สุดท้ายก็วงแตกตัวใครตัวมันหมดเก่งก็หมดตัวส่วนการติดสุขกับความเก่งของตัวเองไม่ฟังใครทั้งนั้น บางชนิดกีฬาที่เราโคตรเก่งมาหลายปีแต่พอช่วงนี้เรานิ่งมานานไม่มีอะไรแปลกใหม่ใส่เข้ามาในความคิด การครองบอลส่งบอลยังคงเหมือนเดิมเมื่อหลายปีก่อน ทีมที่เคยเป็นลูกไล่สมัยก่อนตอนนี้ไล่จี้ทีมไทยเรามาติดๆ แล้วมาเป็นแผงเสียด้วยครับ…

ที่เขียนแบบนี้ใช่ว่าจะเอะอะอะไรก็ฝรั่งๆ มังค่า แต่ไอ้ที่เขาดีเราก็เอาอย่างเขา แต่ที่ห่วยแตกก็อย่าไปสนใจ เหมือนที่ครูไก่ทำงานเอาฝรั่งตาน้ำข้าวมาจัดการสุดท้ายก็กลายเป็นฝรั่งดองโครงการที่เคยมีวอดวายไปหมด สุดท้ายก็ต้องบอกเลิกศาลากันไปทิ้งอึกองโตไว้ให้เช็ดแถมที่อยู่คนสุดท้ายเงินเดือนเฉียดแสน ก็เอาสบายใจกันเลยจ้า “อ้าวมาได้ไงเรื่องนี้”….

ครูไก่